پیراهن

:

سر برگرداندم و دیدم عباس‌آقا پیراهن مرا از پشت صندلی میز تحریر برداشته و تلاش می‌کند آن را به زور تنش کند. می‌برد بالای سر و هم‌زمان که از دو طرف می‌کشد با فشار روی سرش فرود می‌آورد. سرش به کار خودش است و برخلاف گذشته، با زبان بی‌زبانی از کسی کمک نمی‌خواهد. کم‌کم دیگر داشت پیراهن را پاره می‌کرد که به دادش رسیدم و آن را تنش کردم. به یکباره یک راهب موفرفری جلویم ظاهر شد. یعنی همه چیز یک راهب را داشت به جز کلهٔ کچلشان را‌. سر تراشیدن راهبان نمادی برای قطع تعلق خود به زیور‌های دنیاست. اما یک کودک یک ساله تعلقی به دنیا پیدا نکرده است. که اگر تعلقی در وی وجود دارد تعلقاتی‌ست که از عوالم پیش از دنیا برایش مانده است. راهب کوچولوی ما هم با کله پُر مویش در خانه می‌چرخید و گه‌گاه لباس بلندش زیر پایش گیر می‌کرد و نزدیک بود با کف زمین یکی شود. اگر ازدواج نکرده بودم، شاید به معبدی در تبت می‌رفتم تا در شاگردی راهبی بزرگ، آن‌چه بنده حفظ عظمت روح در زندان جسم می‌نامم را بیاموزم. اما اکنون در خانه از محضر یکی از بزرگ‌ترین استادهای عشق و معرفت و عرفان بهره می‌برم؛ یک کودک یک ساله.

روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب

۲۸ اردیبهشت ۱۳۹۹