پرنده

.

از ظهر گذشته، هوا هم نمی‌دانم آفتابی بگویم یا نیمه‌ابری یا تمام‌ابری است، آسمان هر لحظه به رنگی در می‌آید.

مشغول کارهایمان هستیم که پرنده‌ای زیبا روی نرده‌های پنجرهٔ تمام قدمان می‌نشیند.

من خوشحال می‌شوم، انگار میهمانی عزیز آمده باشد.

با انگشت به پرنده اشاره می‌کنم و به عباس‌آقا می‌گویم: مامان ببین چه جوجه قشنگی، نگاهش کن. عباس‌آقا با چشمان گرد زل می‌زند به نوک انگشت اشاره‌ام. من هرچه بیشتر سعی می‌کنم به پرنده اشاره کنم عباس‌آقا توجهش به نوک انگشتم بیشتر می‌شود.

بی‌خیال نمی‌شوم.

بغلش می‌کنم و با احتیاط نزدیک پنجره می‌شویم. پرنده مشغول بازیگوشی است.

با خوشحالی هرچه تمام‌تر به پرنده اشاره می‌کنم، می‌گویم مامان چه جوجهٔ نازیه، ببینش چه قشنگه، بال داره، پرواز می‌کنه، نوکش رو ببین نارنجیه.

می‌خواهم عباس‌آقا هم به پرنده نگاه کند، به حرکات رقص‌وارش، به زیبایی‌اش.

اما زل زده است به من و می‌خندد.

آخر پرنده پرواز می‌کند و می‌رود.

عباس‌آقا را هم زمین می‌گذارم و او هم می‌رود پی بازی‌اش.

قبلاً فکر می‌کردم هدفم از مادری تربیت نوع خاصی از انسان است، همان‌طور که در ذهن اغلب ماست.

تمام تمرکزم این بود که به ذهنش شکل بدهم، اما چند وقتی است به این نتیجه رسیده‌ام که کار من این‌ها نیست، او باید آزادانه به کشف جهانش بپردازد.

من که گاهی از متوجه کردنش به یک پرنده عاجزم.

و او که مشغول کشف چیزهای مهم‌تری است.

مطمئنم کار من این نیست که برایش مقصدی تعیین کنم اما

می‌توانم عشق را مایه و توشهٔ سفرش قرار دهم.

.

.

روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب

۹ اردیبهشت ۱۳۹۹