:
یادم نمیآید اولین بار خودش آمد روی سینهام خوابید یا خودم روی سینهام خواباندمش ولی خوب به خاطر دارم که از این وضعیت و آرام گرفتنش روی سینهام به وجد آمده بودم. خیلی هیجانانگیز بود. ضربان قلبش را حس میکردم. ابعاد قلب کوچکش را روی سینهام احساس میکردم. گهگاه سرش را بلند کرده و مدت زمانی نسبتاً طولانی به چشمان من زُل میزند و بعد دوباره سرش را روی سینهام میگذارد. معنا و مفهوم این رفتارش را درک نمیکنم. نگاهش سنگین است. وقتی به چشمانم زُل میزند دیگر خودم را در برابر یک کودک یک و نیم ساله نمیبینم. چشمانش با من گفتگو میکنند. گفتگویی به درازای یک عمر. معلق در گذشته و آینده. گذشتههایی که هر لحظه به رسالت وجودم روی زمین فکر میکردم. حدس و گمانم این بود که عباسآقا نامی همان موجود موعود است که رسالت وجودم را برایم شفاف میکند. به خوابهایم فکر میکنم. به تمام فراز و نشیبی که مرا به اکنون رسانده است. اکنون، روی این تک مبلِ زیبایی که سلیقه همسرم است. زیر وزن بودن کودکی که نفس کشیدنش سینهاش را به سینهام نزدیکتر میکند. و آیندهای که این رسالت را به سرانجام خواهد رساند، انشاءالله.
روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب
۸ اردیبهشت ۱۳۹۹
