:
نمیتوانم فکر کنم وقتی تو نبودی ما چگونه زندگی میکردیم. اصلاً نمیخواهم، نه، نمیتوانم به نبودنت فکر کنم. هرچند هنوز هم ناباورانه بودنت را نظاره میکنم، اما چنان در زندگیام ریشه دواندهای که نبودنت حتی از دایره تصوراتم هم بیرون است. با بزرگتر شدنت، گویی من هم بیشتر پدر میشوم و رابطه پدر و پسری ما هم بیشتر شکل و شمایل مییابد. میدانم که خواه، ناخواه اولین الگوی زندگی تو خواهم بود. میدانم که خواه، ناخواه عمیقترین تأثیر را روی شکلگیری شخصیت تو خواهم داشت. وای، میدانم و همه اینها مرا وحشتزده میکند. اما مستأصل نیستم. باید پیش از اینها فکرش را میکردم و نه تنها فکرش را کردهام بلکه تقریباً تمام برنامههای زندگیام را متأثر از همین امر تنظیم کردهام. فکرش را کردهام، حتی سالها پیش از ازدواج با مادرت. چرا که در کتابی خواندم: «بزرگترین وظیفه پدر و مادر در حق فرزند خود، انتخاب مادر و پدری خوب و شایسته است». کمکم بزرگتر میشوی و من هم بیش از پیش پدر میشوم. پدر بودنی که هرچند به هیچ وجه ساده نیست، اما لذتبخش است.
روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب
۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۹
