:
به آشپزخانه میروم و به کوهِ ظرفهای نشسته مینگرم، به دامنهی کوه رفته و شروع به کار میکنم. به لذت بعدش فکر میکنم، به اینکه سینک ظرفشویی را برق انداخته و در دلم میگویم دیگر نمیگذارم ظرف کثیف داخل سینک بماند.
اما همیشه همین آش و کاسه است.
عباسآقا هم میآید داخل آشپزخانه و خودش را سرگرم میکند. چندی بعد نگاهش میکنم.
قاشق سالادخوری را برداشته و مثل هدفون روی دو گوشش گذاشته و حرکات موزون درمیآورد.
تازگیها به استفادهاش از وسایل دقت میکنم.
عباسآقا معنایی متفاوت به ابزار و وسایل داده است.
مثلا با نشانِ چوبی کتاب، پرتقال میخورد، در آبکش مینشیند و مثل زورقی تاب میخورد.
ما بزرگسالان در این مورد چندان خوشبخت نیستیم، ما خیلی چیزها میدانیم و همین اجازه نمیدهد به احتمالات دیگر فکر کنیم، نمیتوانیم به شیوههای جایگزینی که جهان میتوانست بر مبنای آنها جریان داشته باشد، بپردازیم.
میتوانستیم جهانِ متفاوتی داشته باشیم.
عباسآقا معنایی متفاوت به ابزار و نحوه ی استفاده از آنها داده است.
و همینطور معنای دیگری به زندگی . . .
.
.
روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب
۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۹
