:
مادرم کاردستی‌ام را از من گرفت و با نگاه پرمهرش گفت تو با استعدادترین دختر جهانی، تو رودست نداری دخترم.
حالا چه درست کرده بودم ؟!
یک دامن کوچک برای عروسکم که تازه اواسط دوخت متوجه شدم نصفش را به شلوارم دوخته‌ام و برای اینکه کار خراب نشود با قیچی شلوارم را برش زدم.
پشتِ دامن همراه شده بود با قسمتی از شلوارم که شکر خدا از دید مادر پنهان مانده بود.
انگار منتظر تمجیدهای بیشتر باشم، گفتم: به نظر خودم خیلی خوب نشده.
مادرم اما گفت زیباترین دامنی است که تابه حال دیده.
این بهترین، زیباترین، با استعدادترین سال‌ها با من ماند.
تلاش برای ایده آل بودن در همه چیز باعث شد تقریبا استعدادهایم را گم کنم و فقط بهترین بودن برایم ارزش شود.
حالا اما در تعامل با عباس آقا خیلی دلم میخواهد به او بقبولانم که ما خیلی معمولی هستیم.
قرار نیست همیشه بهترین باشیم،
ما باید رشد کنیم
آزادانه
ما در عین اینکه نمونه مشابهی نداریم اما کاملا معمولی هستیم.
معمولیِ معمولی . . .
.
.
روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب
۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۹
