:
صدای روضهخوان از تلویزیون در خانه پیچیده، صدایش گرم و گیراست. آدم وقتی بچهی کوچک در خانه داشته باشد روضهی شیرخواره اباعبدالله بدجور میسوزاندش.
همانجا که هستم مینشینم. اشکم جاری میشود.
همینکه در حس و حال میروم عباس آقا بدو پیدایش میشود. اول کمی با تعجب مرا نگاه میکند بعد خودش هم بغض میکند و همینطور با بغض انگشت اشارهاش را که قدرت یک مته را دارد در چشمم فرو میکند.
مقصودش این است گریه نکن.
میگویم مامان از شما ناراحت نیستم برای امام حسین گریه میکنم.
اما گویا دلیلم برایش قانع کننده نیست.
یاد کودکیهای خودم میافتم که اشک مادرم برایم مساوی با پایان دنیا بود.
شروع میکنم به خندیدن.
او هم میخندد، خیالش که راحت میشود میرود پی بازیاش.
یادم افتاد مادرها همیشه لبخند میزنند
حتی وقتی برای تشنهی بیکفن اشک میریزند.
.
.
روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب
۴ خرداد ۱۳۹۹
