:
خانه قبلیمان بودیم، حوالی دانشگاه تهران.
عباسآقا هم هفت هشت ماهه بود.
بیحوصله در خانه نشسته بودم که دوست مهربانم که از قضا همسایه کوچه به کوچه بودیم پیام زد میاید بریم پارک لاله ؟
اول خوشحال شدم ولی بعد کمی ترسیدم. چون قبلا عباس آقا چنان بلایی در پارک لاله سرم آورده بود که توبه نامه نوشته بودم تنها باهاش بیرون نرم.
ولی توبه نامه را پاره کرده و گفتم بله میام.
دوستم، طیبه خانم، یک حسین جانِ دو ساله داشت. برای من معاشرت با او مثل کلاس درس بود. دائما زیر نظر داشتم چطور با پسرش رفتار میکند. با اینکه دل خوشی از گربه ها نداشت اما دائما پسرش را به گربه ها نزدیک میکرد و میگفت نوازششان کند. با برگ هایی که حسین جان از زمین برمیداشت در نهایت احترام رفتار میکرد و خلاصه کلی گرای تربیتی از ایشان گرفتم.
به زمین بازی که رسیدیم گفت عباسآقا رو سوار تاب نمیکنی ؟
شاید اگر تنها بودم این جرئت را نداشتم، اما حضور در کنار او، شهامت مضاعفی به من داد و گفتم چرا حتما.
عباس آقا آنجا برای اولین بار سوار تاب شد و من انگار که جشن فارغ التحصیلی اش باشد، همان قدر از استقلالش به وجد آمده بودم.
القصه که کمی اشک شوق ریختم و در راه بازگشت به خانه هم عباس آقا باز همان بلای سابق را بر سرمان آورد منتها کمی خفیف تر.
با این تفاوت که اینبار توبه نامه ای ننوشتم و به مرور فهمیدم که مادرها توبه نمیکنند.
.
.
روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب
۲۹ اردیبهشت ۱۳۹۹
