:
دور خودش چرخی میزند. میگردد و فنجانِ پلاستیکی سبزرنگش را از دسته میگیرد و با قدمهای کوچک خود به من نزدیک میشود.
با اشاره و آوا میفهماندم که در فنجان چیزی بریزم، معمولا مقصودش آب است. اما گاهی هم برایش شیر یا کمی چای کم رنگ میریزم، اینطور هربار با دیدن داخل فنجان شگفتزده میشود.
برای اینکه خوشحالش کنم کمی چای در فنجان میریزم و به دستش میدهم.
با احتیاط فنجان را میگیرد. انگار که آب حیات درش باشد. همین که چشمش به چای میافتد لبانش به خنده باز میشود و صدایی از خودش بیرون میآورد. صدایی که من و پدرش به آن میگوییم نعرهٔ حیدری.
دوباره با قدمهای کوچک و تلوتلو خوران از آشپزخانه خارج میشود. پایش به چیزی گیر میکند، خانه چیزی شبیه به میدان مین است. کمی از چای روی کوسن مبل که وسط اتاق افتاده میریزد، به جای اینکه ناراحت شود یا احتیاط بیشتری در نگهداری باقی چای کند، فنجان را سر و ته کرده و کاملا همهٔ چای را روی کوسن میریزد.
خم به ابرو هم نمیآورد.
قبلا هم چندبار دیگر این اتفاق افتاده است.
این اخلاقش را دوست دارم. فکر میکنم عباسآقا طوری با شکستهایش مواجه میشود انگار جزئی از برنامهاش هستند.
به خودم رجوع میکنم.
معنای تمام عیاری از شکست و پیروزی پیدا نمیکنم. چون بعضی اتفاقات که در گذشته شکست میدانستم، الان برایم معنای دیگری پیدا کردهاند.
اصلا اگر این اتفاقات نبودند شاید منِ دیگری میبودم.
کاش میدانستم معنای زندگی در شکستها یافت میشود و اینقدر خودم را سرزنش نمیکردم.
در همین فکرها، میبینم باقدمهای کوچک نزدیک میشود و با اشاره و آوا میفهماندم که در فنجان کوچک پلاستیکی سبز رنگش مایعی بریزم. .
.
روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب
۱ اردیبهشت ۱۳۹۹
