:
مدتیست که من و عباسآقا مثل دوقلوهای به هم چسبیده شدهایم. صبحها با هزار ترفند سرش را گرم کرده و میزنم به چاک. شبها هم به محض ورود مثل سایه مرا در خانه تعقیب میکند. همه جا، حتی موقع شستن دستها داخل توالت مرا همراهی میکند. یک فالوور واقعیست. وقتی پشت میز تحریر کتاب میخوانم میآید و کتاب از دستم میگیرد. موبایل دست میگیرم، دست میاندازد و موبایل از من میستاند. آشپزی میکنم، همچون یک صخره نورد از من بالا میکشد. گاز را خاموش میکند. خلاصه که تا بیدار است بنده استندبای ایشان بوده و اختیاری بر وقت و کار خود ندارم. چقدر هم میخوابد! ساعت دو بامداد، وقتی خانه تاریک و همه خود را به خواب زدند، شاید بخوابد. امروز به محض ورود، وقتی تصمیم گرفتم برای مامانگربهای که بر پشتبام ما بچه به دنیا آورده غذا ببرم، آویزان من شده و با من به پشتبام آمد. همسایه در بامِ کناری مشغول تعمیر کولر بود و عباسآقا که مدتهاست درست و حسابی بیرون نرفته است و آدمهای زیادی را از نزدیک ندیده، شروع کرد به تعریف حوادث پیش آمده برای ایشان. خیلی شیوا و پرشور حرف میزد. فقط زبانشناسی نیاز بود تا زبانش را برایمان ترجمه کند. برای من هم زیاد سخن میگوید. خوشسخن است. اما چسبیدنش به من، زبان شیواتری دارد. رفتاری که به وضوح ترس از جدایی را فریاد میزند. ترسی که در سن عباسآقا شایع است و وقتی کودک روی پای خود راه میافتد اوج میگیرد. بوی استقلال میآید و کودک با مشام تیز خود این را حس میکند. و در کنار اشتیاقش به استقلال، آن را وحشتناک یافته و به والدین خود پناه میبرند. باید خیلی مواظب باشم، چرا که عباسآقا دوران حساسی را پشت سر میگذارد. باید ضمن حمایت و پشتیبانی، وی را برای استقلال آماده کنم. برنامهای که تا شش، هفت سالِ نفسگیر مرا درگیر خواهد کرد.
روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب
۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۹
