علایق غریزی

:

قفسه‌های کتابخانه را جابه‌جا کردیم. خانمم میز تلویزیون را طراحی کرده بود و من نقشه‌اش را برای ساخت به یکی از رفقا داده بودم. میز آماده شده بود و قرار بود فردا برایمان بفرستند. پیش از این تلویزیون را به خاطر این که از دست عباس‌آقا ایمن بماند روی قفسه‌های کتابخانه گذاشته بودیم. چراکه عباس‌آقا گاهی برای گرفتن زیرنویس‌ها یا لوگوها و یا شخصیت‌ها به تلویزیون حمله می‌کرد. تا فردا که میز بیاید باید تلویزیون را روی زمین می‌گذاشتیم. بعد از یک سال تلویزیون دوباره در دسترسش قرار گرفت. واقعاً نمی‌دانستیم چه اتفاقی خواهد افتاد. آن روزها گاهی با مشت به صفحه تلویزیون می‌کوبید. گاهی هم آنقدر با انگشت روی نقطه‌ای فشار می‌آورد که رنگش برمی‌گشت‌. تلویزیون را روی زمین روشن کردیم. عباس‌آقا خوشحال و شاد رفت جلوی تلویزیون نشست، خوابید، صفحه را لمس کرد و گاهی هم صورتش را به صفحه می‌چسباند. اما دیگر نه با مشت به صفحه می‌کوبید و نه زیرنویس‌ها را با دست کنترل می‌کرد. عباس‌آقا بزرگ شده بود. بزرگ یعنی عملکرد متفاوتی در مواجهه داشت. عملکردی که به رفتار ما آدم‌بزرگ‌ها نزدیک‌تر بود. اما علایقش خیلی تغییر نکرده است. شاید چون علایقش از ابتدا توسط ما تعریف شده است. و تا تخیلش شکل نگیرد تغییر نخواهد کرد. علایق متأثر از تخیل آگاهانه و درونی می‌شود و عملکرد متأثر از علم. اما عباس‌آقا فعلا یک مقلد صرف است. زین سبب فعلا عملکرد را از ما کپی می‌کند. اما عملکرد پیش‌فرضش که گرفتن آن‌چه مثل زیرنویس متحرک می‌باشد غریزی است. اما علایق غریزی نداریم. داریم؟!

.

روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب

۲۶ اردیبهشت ۱۳۹۹