:
با یک گوشتکوب فلزی ضربههایی پیوسته به سر من میکوبید. کمکم از عالم خواب به عالم بیداری برمیگشتم. همچنان با گوشتکوب بر سرم میکوبید. عباسآقا گاهی زودتر از ما بیدار میشود. اما از ما دور نمیشود و در همان محدوده و با همان ابزارهایی که اطرافش است خود را سرگرم میکند. سه راهی برق، چراغ خواب، تابلو عکس، ساعت، عینک و شاید هم آینه و شمعدان بالای تخت. اوایل وسایل زیادی بالای تخت داشتیم، اما به مرور و با بزرگتر شدن عباسآقا یا شکسته و یا جابهجا شدند. فعلاً همینها که نام بردم باقی مانده است. داشتم از عالم خواب جدا میشدم و با خود میگفتم چطوری عباسآقا خود را به کشو آشپزخانه رسانده و گوشتکوب را آورده و روی تخت، بالای سر من نشسته است؟! تحت تأثیر ضربههای مداوم، کمکم هوشیارتر شدم. با هوشیاری من ضربهها از بین نرفتند، حتی ابعاد گوشتکوب هم تغییر نکرد. ولی ظاهرش متفاوت شد. عباسآقا همان شمعدان چوبی بالای تختمان را همچون گوشتکوب بر سرم میکوبید. این آینه و شمعدان را خیلی دوست دارم. به حدی که بعد از هوشیاری به جای بررسی جای ضربهها فقط و فقط به آسیب دیدن شمعدان فکر میکردم. نه این که مادیات مسئلهام باشد. نه. این آینه و شمعدان، آینه و شمعدان عروسی ماست. یکی از مصادیق سبک زندگی و ازدواجی که دوست داشتم. و هنوز هم در پیاش هستم. این آینه و شمعدان را از دستفروشی در خیابان انقلاب خریدم. نزدیک کتابفروشی. ازدواج ما، خیلی شیرین بود. چون همانطور که دوست داشتیم برگزار شد. شبیه خودمان. حالا بعد از حدود هفت سال، هنوز هم خودمانیم. نه آن خودی که همواره به صورت فردی در جستجویش هستم. آن خود در برابر بیخودیام است و این خود در برابر ادا درآوردنها و تظاهرم به چیزی که نبوده و نیستم است. مثل عباسآقا. عباسآقا هم خودش است و امیدوارم وقتی بزرگتر شد، نه اهل تظاهر باشد و نه بیخود. آینه و شمعدان را هم از وسایل بالای تخت حذف کردیم. البته اگر هم میشکست کنار آن مصداقهای دیگری که شکسته است، فدای سرش میشد. خود عباسآقا یکی از بزرگترین مصادیق زندگی ماست. امیدوارم ارزشهای خود را خوب بیابد و بشناسد و از درک نشدنها نهراسد. امیدوارم محکم بر روی خط آرمانهایش پیش براند.
روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب
۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۹
