:
آمدهایم مسجد دانشگاه تهران برای مراسم احیای شبهای قدر.
اکثر مواقع داخل مسجد جا نیست و به فضای اطراف و سرسبز مسجد پناه میآوریم. طبق هر سال کمی دیر رسیدهایم و دعا شروع شده است.
نوای سبحانک یا لا اله الا أنت ... همه جا پیچیده، این نوا را اضافه کنید به درختان ستبر و بلند، نسیم روح بخش و خنک، بوی تازهی چمن و ماهِ نوربخش.
فلک و افلاک همدست شدهاند برای بخشش هر دلِ پشیمان.
همسرم جایی مناسب را پیدا میکند.
عباسآقا هم که یک ماهی است راه افتاده مثل پروانهای سرگردان به سوی مقصدی نامعلوم روان شده.
با قدمهای محتاط به سمت پسرجوانی که کاملا در دعا غرق شده و هرازگاهی از شدت گریه، شانه هایش تکان میخورد میرود.
زل میزند در چشمانش، برمیگردد سمت من و صورتش را در هم میکشد که یعنی چرا گریه میکند ؟ روضهوار چیزهایی میگوید، پسر جوان متوجهش میشود ، وسط گریه خندهاش میگیرد، عباس آقا هم میخندد.
خیالش که از ناراحت نبودن پسر جوان راحت میشود به سراغ سوژه بعدی میرود.
اینها همه از مغزم میگذرد.
حالا اما نشستهایم در خانه، نوای سبحانک از تلویزیون در خانه پیچیده و عباس آقا هم مثل پروانهای سرگردان در خانه میچرخد.
.
.
روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب
۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۹ .
.
عکس : شب قدر پارسال
مسجد دانشگاه تهران، عباس آقا و پدر در خواب مشغول راز و نیاز به درگاه الهی?
.
.
