:
اذانِ شب بیست و سوم رمضان را که میگفتند انگار مسابقه ماراتن برای من شروع شده باشد. افطاری کم و سادهای میخوردم و با مادرم راهی مسجد میشدم.
مسجدمان کوچک و با صفا بود و دور تا دورش با پارک احاطه شده بود. اغلب مینشستیم بیرون مسجد، بین گل و بوتهها و من هم شروع میکردم.
سورههای قرآن
صلوات
سوره قدر
دعای افتتاح
دعای ابوحمزه
دعای جوشن کبیر
دعای جوشن صغیر
زیارت عاشورا
دعای توسل
و ....
همینطور میخواندم بدون وقفه.
با کسی حرف نمیزدم، خنده که مطلقا.
تکیه نمیدادم، با ادب مینشستم.
قرآن که سر میگرفتم چنان شور و حالی داشتم که وصف ناشدنی بود، آنقدر گریه میکردم که صدای ملائکه درمیآمد.
در راه بازگشت به خانه هم کلی ذکر میگفتم و حتی بعد نماز صبح و طلوع آفتاب هم به اصرار مادرم میخوابیدم، میترسیدم بخشیده نشده باشم.
یادش بخیــر
پریشب هم شب قدر بود.
تا به خودم بیایم و به آشپزخانه سر و سامانی بدهم دعای جوشن کبیر تمام شد.
بعدش هم کلی با عباس آقا خانه بازی کردیم و دست و جیغ و شادمانی.
موقع قرآن سر گرفتن هم عباس آقا خیلی متعجب شده بود که کتاب بر سرمان گذاشتیم، مدام از دستم قرآن را میگرفت و روی میز میگذاشت.
بین بک یا الله ها هم از شیرین کاری هایش خنده ام میگرفت.
فقط توانستم بعد نماز صبح بگویم:
خدایا ما بیچاره ایم
بی چاره مان نکن.
و تخت خوابیدم.
روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب
۲۷ اردیبهشت ۱۳۹۹
