شب جادویی

:

بالاخره عباس آقا به خواب می‌رود بعد از مقاومتی شبیه یک چریک در برابر دشمن.

به رختخواب می‌روم، تازه پاهایم شروع می‌کنند به ذق ذق کردن که یعنی ما هم هستیم. کمی مالششان می‌دهم و آن شب جادویی با همه جزئیات برابرم رژه می‌رود:

در حال بازگشت از سفر پیاده روی اربعین هستیم. با همسری که نگذاشته در طول سفر خستگی را احساس کنم و پسر کوچک هشت ماهه ام.

دو دوست همسرم لطف کرده اند و قرار است با آنها به ایلام و صبح زود به تهران برگردیم.

شب است. در ماشین نشسته ایم. خستگی از سر و رویم می‌بارد. همسرم گرفتار مسمومیت شدیدی شده و خواب است. دوست همسرم هم خواب و تنها راننده چشم به جاده بیدار. من هم هی می‌خوابم و بیدار می‌شوم، یعنی می‌خواهم بیدار بمانم اما نمی توانم. ماشین مدام پیچ می‌خورد من هم که هر از گاهی چشمانم باز می‌شود مردمانی را می‌بینم که کنار جاده آتش روشن کرده اند و پیاده به سمت مرز می‌روند.

بالاخره به ایلام می‌رسیم، به یک حسینیه. نزدیک ساعت چهار صبح.

پسرم تمام مدت در ماشین خواب بود، مطمئنم که به محض رسیدن به حسینیه بیدار می‌شود و من باید تا صبح کنارش باشم. یعنی روال این بوده همیشه. من اما وارد حسینیه می‌شوم.

از پله ها که بالا می‌روم، چهار زن سیاه پوش به من نزدیک میشوند. یکی وسایلم را می‌گیرد. یکی برایم جای خواب می‌اندازد. یکی پسرم را بغل می‌کند. آخری با مهربانی میگوید شام خوردی ؟

من جواب می‌دهم فقط می‌خواهم بخوابم.

به بقیه می‌گوید: بریم خیلی خسته ست، خوابش میاد. می‌روند. پسرم هم همچنان خواب است. من هم چشمهایم می‌رود.

این چهار زن را نمی‌توانم فراموش کنم. بهشتی بودند به گمانم. بیشتر شب‌ها، مخصوصا شب‌هایی که خیلی خسته‌ام

خاطرشان رهایم نمی کند. با یادشان مست می‌شوم از خوشی. آرامش می‌گیرم.

مثل آرامشِ خدیجه سلام الله علیها وقتی آن چهار زن بهشتی به کمکش آمدند.

این چهار زن را نمی‌توانم فراموش کنم. بهشتی بودند به گمانم.

خودشان میگفتند خادمِ زائرانِ حسین‌اند ... .

.

روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب

۱۲ خرداد ۱۳۹۹