وقتی می‌خواستم برای تولد دوسالگی‌اش این میز تحریر را بخرم، یکی از دغدغه‌هایم این بود که پشت میز می‌نشیند یا نه؟! با خودم گفتم شاید این تصویر که از پدرش دارد او را پشت میز و روی نیمکت بنشاند. تصویری که صبح‌ها وقتی بیدار می‌شود و در جستجوی من از تخت پایین آمده و به اتاقم سرک می‌کشد با آن مواجه می‌شود. خُب بهترین لحظات من در سکوت صبح، پشت میز تحریر سرسبزم سپری می‌شود. با آن چراغ که هرچقدر در خاطراتم عقب می‌روم، هنوز هم هست. و آن وسایلی که هرکدام قصه‌ای در بر و روحی در سینه دارند. اما حالا صاحب لحظاتی شیرین‌تر و جذاب‌تر از آن صبح‌های رازآلود شده‌ام. لحظاتی که عباس‌آقا آرام و فارغ از جهان پشت این میز می‌نشیند و سفیدی‌های کاغذ را سیاه می‌کند.
این‌جا که خرش را هم کنار میز پارک کرده و چنان غرق است که متوجه من و موبایل و عکس نمی‌شود.
روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب
۲۲ دی ۱۳۹۹
