:
بابام رفته بود سوریه. دقیق یادم نیست چند سال پیش بود و من چند سالم بود. اما خیلی کوچک بودم. آنقدر که هیچی از سفر پدرم به خاطرم نمانده، مگر همین دستگاهی که ما بهش میگفتیم اُرگ و پدرم برای من سوغات آورده بود. سوغات سفر سوریه. خیلی برایم هیجانانگیز بود. ساعتها سرگرم این دستگاه بودم. آن روزها نه موبایلی بود و نه کامپیوتری، ما حتی تلفن هم نداشتیم. فقط یک تلویزیون سیاهوسفید داشتیم که در بعضی ساعات روز برنامههایی پخش میکرد که البته به زور ور رفتن با آنتن از پشت برفکها نمایان میشد. طبیعتاً داشتن همچین دستگاهی در چنان روزگاری خیلی هیجانانگیز بود. چهار عدد باطری قلمی میخورد که خُب باطری گران بود و با توجه به استفاده من به صرفه نبود. به همین سبب پدرم برایش یک آداپتور درست کرد. این دستگاه به حدی در نظرم خفن بود که در رده اسباببازیها دستهبندی نمیشد. خیلی برایم عزیز بود. به همین دلیل این همه سال در کمال احترام از آن نگهداری کردهام. حتی جعبهاش هم نگه داشتهام.
خانمم داشت با لپتاپ کار میکرد و عباسآقا اجازه نمیداد کارش را انجام دهد. وقتی عطش عباسآقا برای بازی با لپتاپ را دیدم، یاد این دستگاه افتادم. رفتم و برای عباسآقا آوردم تا مادرش بتواند کارش را بکند. وقتی باطری انداختم و روشنش کردم، متوجه شدم هرچند سالها میگذرد اما این دستگاه هنوز هم آنقدر خفن هست که در عصر تکنولوژیهای پیچیده، کامپیوتر، رسانهها و ابزارهای صوتی و تصویری گوناگون برای بچهای دهه نودی جلب توجه کند. اصلاً گویی همین امروز ساخته شده است و سازندگانش از علم و تکنولوژی روز برای تولیدش بهره بردهاند. اصلا شاید پدرم هیچوقت به سوریه نرفته باشد. شاید این دستگاه را آن روز از آینده برایم سوغات آورده باشد. آیندهای که امروز است.
روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب
۱۵ خرداد ۱۳۹۹
