:
حدود ساعت دوازده شب به سمت پارک لاله راه افتادیم.
کمی میترسیدم در خلوت نیمه شب تک و تنها باشیم. اما به پارک که رسیدیم با جمعیتی باورنکردنی مواجه شدم. مردم انگار که سیزدهبهدر باشد گله به گله در چمن نشسته بودند با بساط چای و بدمینتون.
به حوض بزرگ وسط پارک که رسیدیم، عباسآقا را زمین گذاشتیم تا خودش راه برود.
گویی وسط سرزمین عجایب قرار گرفته باشد از خوشحالی جیغ میزد و میدوید، دنبال اسکوتربازها میکرد، به آقایی که بلند با گوشی همراهش صحبت میکرد همکلام میشد.
روی نیمکت دو خانم خیلی جدی گرم صحبت بودند، ایستاد جلویشان و زل زد به خانمها.
خندهشان که گرفت عباسآقا هم رفت سراغ نیمکت بعدی.
نیمکت بعدی چند پسرجوان بدمینتون باز بودند که توپشان بالای درخت گیر کرده بود. یک نفر رفته بود بالای درخت و مدام آن را تکان میداد، عباس آقا هم با تعجب نگاه میکرد که مگر میشود؟ مگر داریم ؟!
آخرین سوژه هم پیرمرد بیخانمانی بود که تنها نشسته بود به تخمه خوردن. با بی اعتنایی به ما نگاه میکرد.
عباس آقا رفت به سمتش که با هم تخمه بخورند و معاشرتی کنند، اما مجبور شدیم مانع شویم.
بغلش کردیم و به خانه آمدیم.
می دانم که بهترین راه کمک به کودکان برای یادگیری از طریق نگاه کردن دادنِ شانس مشاهده عمیق کارها و رفتارهای افراد بسیار مختلف به آنهاست.
این بهترین راه شناخت و کشف جهان پیرامون است حتی اگر از دروازه ی پیرمردی بی خانمان باشد.
.
.
روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب
۱۰ خرداد ۱۳۹۹
