:
داخل آشپزخانه، سر میز نشسته بودیم. عباسآقا پیشتر شام خورده بود. ولی باز هم آمد تا روی پای مادرش بنشیند و مادر را از غذا خوردن بیاندازد. بعد از کمی شیطنت و بازیگوشی، با زبان بیزبانی گفت که مرا زمین بگذارید و گذاشتیم. میز را دور زد و رفت داخل پذیرایی. بلافاصله سر میز صحبت عباسآقا بالا گرفت. من گفتم: الان اول از همه میره روی مبل چراغهارو خاموش میکنه و بعد میره کنترل را پیدا میکنه، میزنه روی تنظیمات و بعد برمیگرده روی مبل میشینه و تنظیمات رو تماشا میکنه.
مدتی گذشت و عباسآقا هیچکدام از آن کارها را نکرد. مامان عباسآقا گفت: هیچکدوم از کارایی که گفتی را نکرد.
دقیقاً در همین لحظه عباسآقا یکی از لوسترها را خاموش کرد. مامانش خطاب قرارش داد: ستاد ضایعکنی مامان. اندکی گذشت و من داد زدم اون یکی لوستر را هم خاموش کن و در کمال تعجب عباسآقا بلافاصله آن دیگری را هم خاموش کرد. نمیدانم که این هم اتفاقی بود یا واقعاً تبعیتی در کار بوده است. اما اگر این هم در پی تقاضای من نبوده باشد، دیر یا زود به این مرحله هم میرسیم. چرا که تبعیت یک مرحله از رشد است، همانطور که تقلید. احتمالا در ادامه فرایند رشد، سرکشی هم بیاید و کنار لجبازی که به زودی با آن مواجع خواهیم شد قرار بگیرد. مراحلی که یکی پس از دیگری همچون مدالی بر سینه عباسآقا خواهد نشست. و امیدوارم نهایت این مراحل به مرحله استقلال برسد. استقلالی که آخرین مرحله رشد و اول مسیر تعالی و پیشرفت قرار دارد. اگر دوست دارید بدانید، عباس آقا وقتی ما مشغول خوردن شام بودیم در چه وضعیتی بود، ورق بزنید و عکس بعدی را ببینید.
روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب
۰۷ خرداد ۱۳۹۹
