:
خانمم دو تا بستنی آورد. یکیاش را باز کرد و کمی کاکائوهای رویش را خورد و داد دست عباسآقا. یکی را هم بازنکرده گذاشت روی میز تحریر برای من. عباسآقا رفت بستنیاش را گذاشت روی میز نهارخوری و آمد تا بستنی مرا هم بردارد که از دستش گرفتم. بستنی را باز کردم، آمدم بخورم که بستنی به دست آمد جلو، دست دیگرش را دراز کرد تا بستنی مرا هم بگیرد. نمیخواستم دلش را بشکنم. بستنیام را بهش دادم. چنان ذوق کرد و خوشحال شد که گویی مشعل المپیک را به دستش دادهام. خوشحال دوید سمت مادرش، دوتا بستنی را برد سمت دهان مادرش، مادر به یکی از بستنیها گازی زد و عباسآقا ذوقزده و خوشحال برگشت سمت من و دوتا بستنی را در دهانم فرو کرد. من هم گازی به یکی از بستنیها زدم. عباسآقا خیلی خوشحال شده بود و بدو بدو سمت مادرش رفت تا این اتفاق را مجدد و مجدد تکرار کند. آنقدر رفت و برگشت تا بستنیها تمام شد. ما برای این که به لذت و شادیاش تداوم ببخشیم، با یک توپ این فرایند را ادامه دادیم. مامان عباسآقا توپ را به دست وی میداد و بدو بدو و شادان توپ را به من میرساند و بعد از من میگرفت و به مادرش میرساند. برای اولین بار هم «توپ» را به زبان آورد. با تشدید روی پ مدام تکرار میکرد و بین من و مادرش در رفت و آمد بود. گویی بشارتی را از مادرش برای من و از من برای مادرش میبرد. بشارتی که پیامرسانش به حدی به محتوای پیام و تأثیرش روی گیرنده واقف است که در پوست خود نمیگنجد تا پیام را به وی برساند. پیامرسانی که به علت واسطه فیض بودن از شادی لبریز و گویی مجنون شده است. فکر میکنم نفس وجود بچهها همین انتقال پیام است. پیامی که محتوایش عشق است. محتوایش زندگی و طراوتِ بودن است. محتوایش همچون بستنی کیم، با روکش کاکائویی شیرین و خنک است. چه انرژیای هم دارد این عشق. من و مامان عباسآقا از نفس اُفتادیم اما وی همچنان میخواست توپ را از طرفی به طرف دیگر برساند. من و مادر عباسآقا ترک زمین کردیم. سه هیچ به نفع عباسآقا و عشق.
روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب
۲۲ اردیبهشت ۱۳۹۹
