:
همه مشغول بحث و گفتگو بودند. مهمانی گرم و پرشوری بود. با این که بحثها همچون اغلب مهمانیهایی که در آنها حضور داشتم پیرامون مسائل اقتصادی و سیاسی و مسائل داغ روز نبود و به مثابه سرگرمیهای بدون هیجان روزمره، کسل کننده به نظر نمیآمد، اما باز هم کمی از بحثها فاصله گرفتم و به علاقهمندیهایم در دنیای بسیطی که از دروازه موبایل به آن راه یافتهام، پرداختم. سر که بلند کردم متوجه شدم مادر عباسآقا هم در گوشهای از مهمانی غرق در افکار خود لبخند میزند و عباسآقا هم از بچهها دور شده و در گوشهای سرگرم کارهای پیچیدهای است که من هیچگاه از آنها سر در نیاوردم. ما چقدر شبیه هم هستیم! دنیاهای مشترک، رویاهای مشترک، دغدغهها و آرمانهای مشترک. قطعاً ما سه انسان مستقل هستیم. اما این سه انسان مستقل کنار هم، یکی از مستقلترین جمعیتهای جهان را تشکیل دادهاند. خانوادهای که حداقل تا اینجا اجازه ندادهاند جریان پر شتاب دنیای پر هیاهوی امروز، یا اصلا هر روزی، آنها را در خود فرو بکشد.
کمکم نگاهمان به هم گره خورد و با لبخند و تعجب به هم نگاه کردیم. گویی با این نگاه میخواستیم به هم بگوییم که من هم اینجا هستم. و بودند. عباسآقا و مادرش اصلیترین علاقهمندی من در دنیای بسیطی هستند که از دروازه خیال به آن راه یافتهام. من با دو موجود خیالی در دنیای واقعی شما زندگی میکنم: عباسآقا و مادرش.
روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب
۱۸ خرداد ۱۳۹۹
