:
تقریبا تمام خانه را دوتایی به هم ریختهایم. دیگر چیزی نمانده که از کشوها بیرون بریزیم، لباسهای توی ماشین لباسشویی به نحو احسن توسط عباسآقا وسط خانه پخش و پلا شده، اتاق خواب هم چیزی شبیه گرداب، هرچه درش بیفتد بلعیده و ناپدید میشود.
راستش دیگر جانی هم برایمان نمانده است.
قرنطینهایم.
چندین هفته است به جز درخت زیتون همسایه، درختی ندیدهایم.
از بهار فقط وصفش را شنیدهایم.
من همینطور که نشستهام چشمانم را میبندم. صدایی نمیشنوم.
نگران میشوم و چشمانم را باز میکنم.
عباس آقا را میبینم که سرش را به پنجره تکیه داده و چیزهایی زمزمه میکند. پیشش میروم. دستان کوچکش را به پنجره میزند و باز چیزهایی میگوید که نمیفهمم.
شروع میکنیم با هم به خیالپردازی و داستان ساختن از پیرمرد ساختمان روبرویی که همیشه پنجرهی اتاقش باز است و بچههای حیاط بغلی که عروسکشان توی حیاط افتاده، حتی برای کبوترهای روی پشت بام همسایه هم داستان میسازیم.
عباسآقا هم با آوایی مثل اووو، موافقت و با کلمهی نوچ و نه مخالفت خود را با داستانها اعلام میکند.
به پشت سرم نگاه میکنم، خانه مرتب و تمیز شده، همه چیز سرجایش، حتی شام هم حاضر و آماده روی گاز است، هیچ تعجب نمیکنم چرا که این هم از خیال پردازیهایم بود که ذهنم را قلقلک میداد وگرنه خانه همان بود که ذکرش رفت.
با صدایی بلند به عباسآقا میگویم: مامان بریم خونه رو مرتب کنیم دوتایی ؟!
عباسآقا هم با آوایی بلندتر میگوید: اوووو .
.
روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب
۳ اردیبهشت ۱۳۹۹
