:
روزِ به دنیا آمدن عباس آقا بود.
در بیمارستانی کوچک، وسط همهمهٔ مرکز شهر.
برای من که در طول عمرم یک بخیه کوچک را هم ندیده بودم، رفتن به اتاق عمل یک تجربه هولناک بود.
لباسهای خندهداری به تنم پوشاندند.
همه جا سرد بود.
گرچه کادر پرستاری و دکترم مهربانانه و دلسوز رفتار می کردند و با نگاه های شادمان، در شادیِ به دنیا آمدن عباس آقا با من همراهی میکردند اما ترس از اتفاقات پیشِ رو باعث میشد آشکارا بلرزم.
جایی خوانده بودم خانمی بیماریاش را با نفسهای عمیق و صحیح کنترل کرده است، بنابراین سعی میکردم با نفسهای بلند و شمرده بر استرسم غلبه کنم.
همینکه بیحسی بر وجودم غلبه کرد، دیگر اختیار نفسهایم را هم نداشتم، آنجا بود که ماسک اکسیژن نجات بخش بود.
صدای پرستارها را میشنیدم که در عین اینکه مشغول به کاری پراهمیت، یعنی به دنیا آوردن نوزادی بودند، از چیزهای دمدستی حرف میزدند.
و این خیالم را راحت و مطمئن میکرد.
پرستار از من پرسید: اسم پسرت چیه عزیزم ؟
و من به سختی و با چشمانی نمزده گفتم: عباس
خندید و گفت: به به عباس آقا ...
گفت چرا گریه میکنی؟
فقط لبخند زدم اما من گریه نمیکردم نمیدانم چرا مدام آب از چشمانم سرازیر بود.
عباسآقا که به دنیا آمد پرستار یک گونهی گرم و نرم را روی صورتم گذاشت، نگاهش کردم، اخم کرده بود.
حالا هم لبخند میزدم هم آب از چشمانم سرازیر بود .
حالا اما گریه میکردم.
به گمانم مادرها با اشک رابطهٔ اسرارآمیزی دارند.
.
.
روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب
۱۳ اردیبهشت ۱۳۹۹
