خواب

:

بهش نگاه می‌کنم.

خوابیده

یعنی این موجود زنده که نفس می‌کشد، پسر من است؟ هنوز باور نکرده‌ام. هم بودنش را و هم پدر شدن خودم را. یادم میاد وقتی تازه به دنیا آمده بود، به حدی ضعیف و آسیب‌پذیر بود که هر چند وقت یکبار، حتی شب‌ها بلند می‌شدم و با دقت قفسه سینه‌اش را نگاه می‌کردم تا ببینم نفس می‌کشد یا نه! به حدی ظریف بود که مدام گمان می‌کردم هر لحظه ممکن است از این دنیا برود. زنده بودنش لحظه به لحظه برایم معجزه بود. اما امروز که نگاهش می‌کنم به خودم فکر می‌کنم. همین‌طور به شما و به همه انسان‌ها. ضعف و آسیب‌پذیری ویژگی نوع انسان است، حال در نوزاد برای چون منی ملموس و در انسان بالغ نامحسوس است. از طرفی ظرافت نوع انسان، همچون باقی ظرافت‌های خلقت این احتمال را برای من پررنگ‌تر می‌کند که ما برای این دنیا خلق نشده‌ایم. عباس‌آقا چرخی می‌زند و نفسی عمیق می‌کشد و رشته افکارم پاره می‌شود. موبایل را کنار می‌گذارم و خیره به عباس‌آقا می‌خوابم.

روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب

۰۳ خرداد ۱۳۹۹