:
اوایل تا در ماشین مینشستیم خوابش میبرد. به قول مادرش ماشین میگرفتتش. خانمم معتقد بود این خواب، خستگیاش را درنمیآورد. ظاهراً همینطور بود، چرا که هرچه میخوابید باز هم تغییری در ساعت خوابش ایجاد نمیشد. البته بخت با ما یار بود که میخوابید. اگر نمیخوابید واقعاً معلوم نبود چطور میتوانستیم در فضای محدود داخل خودرو سرگرمش کنیم. مخصوصاً که با همهچیز ور میرفت. حتی دستگیره در و به همین سبب لحظهای نمیتوانستیم از وی غافل شویم. آن روز هم از خانه به سمت پرند در حرکت بودیم. مدت زمان زیادی را داخل ماشین سپری کردیم. اما اینبار برخلاف همیشه نخوابید. روی پای بابا ساکت نشسته بود و بیرون را نظاره میکرد. گاهی هم از آغوش بابا به آغوش مادر نقل مکان میکرد و دوباره برمیگشت. گاهی هم آرام در میان مامان و بابا مینشست. گویا ماشین گرفته بودش، اما اینبار به جای عالم خواب به عالم هپروت سفر کرده بود. هیپنوتیزم شده بود. عباسآقای آرام هم جذابیتهای خودش را داشت. بماند که سر خیابان خانه پدربزرگ بالاخره کف دست بابا بیهوش شد. خیلی تلاش کردم که این دم آخری هم بیدار نگهش دارم، چراکه فکر میکردم اگر بخوابد و بعد از پنج دقیقه در جابهجایی و سلام و احوالپرسی با پدربزرگ و مادربزرگ بیدارش کنیم، بدخلق خواهد شد. اما خوابید و به محض پیادهشدن از ماشین بیدار شد و به محض ورود به خانه پدربزرگ، سرحال و خوشاخلاق به شیطنت پرداخت. گویا مادرش راست میگوید. خواب داخل ماشین، خواب محسوب نمیشود.
روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب
۰۱ خرداد ۱۳۹۹
