:
وقتِ خواب عباسآقا بود.
مشغول تعویض پوشکش بودم که متوجه شدم شیشههای خانه به شدت میلرزد. فکر کردم طوفان آمده اما همسرم که کنارم نشسته بود گفت
زلزله ست.
زلزله کابوس کودکیهای من بود.
آنقدر هول شدم که متوجه نبودم باید چکار کنم. فقط امام حسن را صدا میزدم.
همسایه بالاییمان هم که چند جوان دانشجو هستند، انگار با زلزله هماهنگ کرده باشند از پله ها سُر خورده و بیرون رفتند.
همین کارشان مرا بیشتر هول کرد.
سریع لباس پوشیدیم و زدیم بیرون.
کوچهمان شلوغ بود، تقریبا همه بیرون آمده بودند.
با عباسآقا تا نزدیک پارک لاله رفتیم اما به خاطر باد شدید همان سر خیابان پناه گرفتیم.
من میترسیدم.
همان ترس کودکی دوباره جان گرفت و دلهرهای عمیق به جانم ریخت.
همسرم گفت برویم خانه، خبری نیست اما من میگفتم نه زلزله اصلی تو راهه.
چشمم به عباس آقا افتاد. وسط این همه استرس و نگرانی من، داشت دست میزد و خوشحال و شاد، آواز میخواند.
آوازهایی در رثای بی خیالی و بی اعتنایی به آنچه در آن دخالتی نداریم.
یکباره آرامش عجیبی گرفتم. مطمئنم این آرامش از وجود عباس آقا بود.
به همسرم گفتم برویم خانه، خبری نیست.
هنوز کوچهمان شلوغ بود اما ما دست زنان و پایکوبان به خانه برگشتیم.
.
.
روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب
۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۹
