:
طبیعت کلکچال بینظیر بود، درخت های سر به فلک کشیده، برگ های پاییزی رنگارنگ.
هوا قدری سرد بود.
سکوت مرموزی همه جا رو فرا گرفته بود، کوهنوردان آرام، با طمانینه و وقار از کوه بالا میرفتند، فقط صدای کودکی تمام حجمِ آنجا را پر کرده بود.
صدایی که اول نالهای ضعیف، بعد صدایی رسا، سپس گریه و داد و در انتها به جیغهایی دهشتناک تبدیل شد.
منبع این صدا ما بودیم، بله ما.
و دقیقا عباسآقا بود که بر اثر سرما و خوابآلود بودن و گرسنگی و ... مرکز دقیق این ارتعاشات صوتی به شمار میرفت.
از نیمه راه پایین آمدیم حتی نتوانستیم از همراهانمان خداحافظی کنیم.
در راهِ پایین آمدن از کوه نظرات و کامنتهای متفاوتی داشتیم.
_ چرا لباس کم تن بچه کردین؟
_آخه بچهی اینقدری رو کوه میارن؟
_نگاه کن تو رو خدا !
_سردشه
_گرمشه
_گرسنه شه
_بده مامانش بیارتش
خلاصه هر که رد میشد چیزی میگفت. ما به مشکل واقف بودیم، این طعنهها و سرزنشها هم نه تنها کمکی به ما نمیکرد بلکه قوز بالا قوز بود.
بالاخره به پایین کوه رسیدیم و سوار ماشین شدیم. عباسآقا هم که شارژش تمام شده بود کم کم خوابش گرفت، تقریبا بعد از دو ساعت جیغ مداوم.
در راه به این فکر میکردم چرا هیچکس به جای سرزنش و شماتت نگفت: کمکی ازم برمیاد؟
خیلی خسته بودم.
داشت خوابم میگرفت.
کاش در مشکلات دیگران اگر دوا نیستیم
ساکت باشیم.
جهان به سکوت ما نیاز دارد.
.
.
روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب
۶ خرداد ۱۳۹۹ .
.
عکس متعلق به همان روز است.
