:
قبلترها وقتی بیرون میرفتم سعی میکردم پیرامونم را به دقت تماشا کنم؛ درخت ها، ابرها، علفهای کوچکی که از لابه لای دیوارهای آجری سبز میشوند، صداها، حتی آدمها.
هر کدام میتوانست مرا به وجد آورد و مدتها فکرم را مشغول کند.
اما امروز که بعد از هفتهها با عباس آقا به بوستان نزدیک خانهمان رفتیم و گشتی کوتاه زدیم، بعد از بازگشت متوجه شدم هیچ تصویری از محیط پیرامون در ذهن ندارم.
جز عباس آقا
راه رفتنش روی چمنها
توجهش به بچههای کوچک
علاقه به همبازی شدن با آنها
دغدغه اینکه خسته نشود
تشنه نباشد
لذت ببرد
و کشف کند.
معتقدم مادرها جهان دیگری دارند.
جهانی که جز فرزندانشان چیزی در آن وجود ندارد یا اگر هست خیلی کم رنگ و گذرا است.
اما در این بین استقلالِ عباس آقا چالشی بزرگ و دلپذیر برای من است.
جهانی که روزی تماما در اختیار من بوده، کم کم از من دور میشود.
وقتی ناراحتیاش را از تصمیمی که برایش گرفته ام ابراز میکند، یا غذایی که دوست ندارد را نمی خورد و از دهانش بیرون میریزد، میبینم روزی را که جوانی برومند شده و بر سر هزارها موضوع با هم اختلاف نظر داشته باشیم.
مطمئنم دلم برای این روزهایش حسابی تنگ میشود.
مثل مادرِ عزیزِ همسرم
وقتی تلفنی با هم حرف میزدیم، گفتند چقدر دلم برای کودکیهای علی تنگ شده.
معتقدم مادرها جهان متفاوتی دارند.
میتوانند دلتنگی را سی و اندی سال با خود حمل کنند.
روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب
۵ اردیبهشت ۱۳۹۹
