تیم

:

دورترین خاطره‌هایم مربوط به یک خانه قدیمی حیاط‌دار در محله نظام‌آباد تهران است. جمعیتی که در یک خانه باصفا کنار هم منسجم شده بودند. امروز در خانه‌ای مهمان بودیم که صفای عجیبی داشت. مثل خاطره‌های قدیمی نوستالژیک بود. به میزبانی خانواده‌ای که هرچند اندکی از آشنایی ما می‌گذرد اما گویی سال‌هاست می‌شناسمشان و در کنارشان بسیار راحت هستم. ظاهراً این مهمانی برای عباس‌آقا هم خیلی دلنشین بود. مخصوصاً که یکی از میزبان‌ها سه بچه کوچک و یکی دیگر از میزبان‌ها شش بچه قد و نیم‌قد داشت و در کنار عباس‌آقا فقط یک نفر کم داشتند تا یک تیم فوتبال کامل و درست و حسابی داشته باشیم. عباس‌آقا در شاداب‌ترین وضعیت خود در میان این جمعیت ساعت‌هایی رؤیایی را سپری کرد. اوایل گمان می‌کردم که فقط عباس‌آقا این‌قدر از حضور در میان جمع بچه‌ها و ارتباط با هم‌سن و سالان خود لذت می‌برد. اما بعدتر متوجه شدم که تمام کودکان خردسال همین‌طور هستند. انسان موجودی اجتماعی و یک کودک نوپا نزدیک‌ترین حالت را به یک انسان دارد.

در این عکس فقط پسرهای این جمعیت ده‌نفره را مشاهده می‌کنید.

روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب

۰۹ خرداد ۱۳۹۹