:
مشغول شستن ظرفها بودم، قابلمهی آش روی گاز بود، عباس آقا هراسان وارد آشپزخانه شد و کشوی قاشقها را باز کرد، انگار که به دنبال وسیلهای مناسب باشد، همه جای کشو را جستجو کرد، آخر یک ملاقه بیرون آورد و به زحمت روی نوک پایش ایستاد. خیلی تلاش میکرد مواد داخل قابلمه را هم بزند اما دستش نمیرسید.
در حالیکه مواظبش بودم گفتم آفرین مامان، ممنونم که کمک میکنی پسرم.
وااای ممنون که آش رو هم زدی.
میخواستم زودتر بیخیال شود و از گاز فاصله بگیرد.
اما نگاهی پرمعنا به من کرد، شانه بالا انداخت و ملاقه را به گوشه ای پرت کرد و از آشپزخانه بیرون رفت.
کودکان از ظاهر فراتر رفته و معنای افعال ما را درک میکنند، تفاوت بین واقعی و نمایشی بودن را.
حتی گاهی ممکن است خودمان آن را نفهمیم اما کودکان آن را درمی یابند.
مثلِ امروز . . .
.
.
روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب
۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۹
