:
من هم گاهی کم میآورم، مثل الان.
ساعت سه نیمه شب است و عباسآقا بیدار.
پوشکش را عوض میکنم آنقدر به چپ و راست میپیچد که چسب پوشک پاره می شود. من اخم میکنم او گریه میکند. بلند میشوم و یک پوشک دیگر میآورم.
قربانصدقهاش میروم که آرام شود اما وقتی خسته و ناراحتم، قربانصدقههایم کار نمیکند.
شیر نمیخورد.
نمیخواهد بخوابد.
بازی هم نمیکند.
فقط دوست دارد برود بالای تختی که از قضا پدرش روی آن به خواب رفته، چراغ بالای آن را روشن کند و بگوید: دَ
بعدش هم کلید سه راهی را روشن و خاموش کند.
و بگوید جیسسس، یعنی جیز است و نباید دست بزنیم. احتمالا من نباید دست بزنم.
چند بار پا روی سر پدرش میگذارد. با جدیت بلندش میکنم و از تخت میگذارمش پایین و میگویم از اتاق بریم بیرون.
در اتاق را میبندم.
تقریبا داد میزند. تند تند در اتاق راه میرود. دستهایش را به هوا بلند کرده و می چرخاند، این یعنی خیلی ناراحت است.
من روی مبل مینشینم تا خودش آرام شود.
اما آرامش من بیشتر عصبانیاش میکند و جیغ هم به موارد فوق اضافه میشود.
به سمتم می آید میخواهم بغلش کنم اما با دست مرا پس میزند و دور میشود.
من سرم را در دستانم میگیرم.
کم کم خودش را در بغلم می اندازد و با گریه میخوابد.
خانه ساکت میشود.
قاعدتا باید بروم بخوابم. اما روزهایی که این طور تمام میشوند، به سختی خوابم میبرد.
احساس ناتوانی میکنم.
دلم میخواهد به اندازه تمام نگرانی ها و ناراحتی های عباس آقا وسعت داشته باشم. اما من هم گاهی کم می آورم.
چشمانم را برهم می گذارم و سعی میکنم صورت شاداب و خندانش را وقتی صبح ها بیدار میشود، مجسم کنم.
فقط همین آرامم میکند.
.
.
روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب
۲۱ اردیبهشت ۱۳۹۹
