:
این عکس را امشب عباسآقا از خودش ثبت کرده است. سایهای فِرکله و لُپُلو که هنوز بعد از یک سال و اندی برای من غریب است. بودنش را در کمال ناباوری نظاره میکنم و از همسرم میپرسم تو باور میکنی؟! گویا او نیز هنوز حضور چنین موجودی را کنار ما کاملاً باور نکرده است. فارغ از شگفتی بودنش، رفتارهایش هم برای من سرشار از ابهام و سؤال هستند. عباسآقا برای من همچون رازی مبهم و گنگ باقی مانده است. رازی موفرفری، با لپهای گرد و برجسته. همانند این عکس. گاهی از خودم میپرسم که عباسآقا سرگرم کشف زندگی در کنار ماست یا ما در حال بازیافتن زندگی در کنار او هستیم. عباسآقا هیچ زمان زائدی ندارد. یعنی لحظه به لحظه زندگی است. حالا ما خیلی سر از کارش در نمیآوریم، نیاوریم. نباید هم سر در بیاوریم. ما از زندگی ناب و خالص خیلی فاصله گرفتهایم. این عکس عباسآقا هم کوچکترین ناخالصیای ندارد. کوچکترین ژست و توقفی در آن نیست. دقیقا در لحظهای وسط زندگیاش ثبت شده است. زندگیای که حتی به اندازه ثبت یک عکس هم توقف ندارد.
روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب
۶ اردیبهشت ۱۳۹۹
