:
شب از نیمه گذشته است.
همسرم خسته از کار روزانه و بازی با عباسآقا به خواب عمیقی فرو رفته، من هم گرچه بیدارم اما علایم هوشیاری ندارم.
عباسآقا را روی دستانم تکان میدهم و لالایی میخوانم ، زیرچشمی نگاهش میکنم، چشمانش کمکم سنگین شدهاند و با محاسبات من تا چند دقیقه دیگر میخوابد.
در دل قربان صدقهاش میروم، آمادهام همینکه خوابید من هم به او ملحق شوم.
لیست کارهای نکرده
لیست اهداف محقق نشده
لیست خریدهایی که باید انجام دهم
همه جلوی چشمانم رژه میروند.
دوباره زیرچشمی نگاهش میکنم.
چشمانش کاملا باز است و حتی لبخند ملایمی هم بر لب دارد.
با اینکه این اتفاق بارها پیش آمده اما به آن عادت نکردهام. انگار رو دست خورده باشم.
عباسآقا خوشحال و شاد خود را از بغلم بیرون میاندازد و به سمت نوری ضعیف که در انتهای اتاق روشن است میرود، احتمالا به امید همبازی پیدا کردن.
کمی صبر میکنم شاید برگردد.
اما صورتش را به سمتم میچرخاند و با آوایی نامفهوم میگوید: دَ . . .
یعنی مامان بیا بازی کنیم چرا تو تاریکی نشستی.
تسلیم میشوم.
میرویم خانه بازی. دوتایی.
شب از نیمه گذشته است.
من گرچه بیدارم اما علایم هوشیاری ندارم.
دیگر هیچ لیستی جلوی چشمم رژه نمیرود.
.
.
روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب
۱۵ اردیبهشت ۱۳۹۹
