بازیِ زندگی

:

ابتدا خیلی تلاش کردیم تا کشوهای آشپزخانه را از دسترسش خارج کنیم. چند قفل کودک برایش خریدیم که کارایی نداشت. مدتی هم با دستمال دستگیره‌هایشان می‌بستیم به هم تا باز نشود. آن هم کوتاه مدت بود و در آخر پذیرفتیم که نمی‌توان کشوها را از دسترس این کنجکاوِ مقلّد دور ساخت. فقط وسایل خطرناک مثل چاقو و ظرف‌های شکستنی را جابه‌جا کردیم. حالا عباس‌آقا به اسباب‌بازی‌های مورد علاقه‌اش دسترسی دارد. علاقه وی به این اسباب‌بازی‌ها و جایگزینی آن‌ها با اسباب‌بازی‌هایی که در سبد گوشه اتاق است به دو علت است. اول این‌که عباس‌آقا هنوز به ابزار تخیل دست نیافته و به همین سبب نمی‌تواند با اسباب‌بازی‌هایی مثل توپ، تفنگ، ماشین و اسب‌چوبی‌اش بازی کند. بازی با اسباب‌بازی نیاز به تخیل دارد. و علت دوم تقلید است. عباس‌آقا نمی‌خواهد بازی کند، می‌خواهد زندگی کند. همان‌طور که ما زندگی می‌کنیم. به همین سبب سراغ وسایلی می‌رود که هنگام استفاده در دست ما مشاهده می‌کند. این چند وقت که بنده هم در خانه آشپزی می‌کنم، درگیری عباس‌آقا با وسایل آشپزخانه و به نوعی آشپزی‌اش شدت گرفته است. برای مثال امروز ظرف‌ها را برده به پذیرایی، خاک گلدان‌ها را داخل آن‌ها ریخته و به هم زده و نوش جان کرده است. ناچاریم همچنان گلدان‌ها را از دسترسش دور نگه داریم.

روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب

۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۹