:
پیش از به دنیا آمدن این شازده، کتابهایم جزو باارزشترین اشیاء موجود در خانه بود. کلی کتاب کودکِ جورواجور جمع کرده بودم تا وقتی عباسآقا به دنیا آمد بگذارم جلوی دستش تا با آنها بازی کند، پاره کند، ورق بزند و شاید هم با عکسهایش ارتباط برقرار کند. دوست داشتم از خردسالی با کتابها مأنوس باشد. فارغ از اینکه ایشان فقط به کتابهایی که بنده مطالعه میکنم علاقه نشان میدهد. حالا کتابهایم از اسباببازیهای عباسآقا برایش جذابتر هستند. کتابها را در کشو پنهان میکنم. فقط کافیست یکبار جلوی چشمان تیزبینش از کشو بیرون بیاورم. قفسهها را فشرده میچینیم، کتابها را افقی در قفسه میگذاریم، هرچه میکنیم باز هم راهی مییابد. باز خدا را شکر که دیگر کتابها را پاره نمیکند. اما گاهی واقعاً بد ورق میزند، طوری که طاقتم طاق شده و با کمی جدیت و خشونت کتاب را از زیر دستانش بیرون میکشم. گاهی هم آب، چای یا دیگر مایعاتی که دم دستش باشد را روی کتابها خالی میکند. مثلاً همین امروز صبح سر ریختن چای بر روی کتابها با هم درگیر شدیم. کتابها را از قفسهها بیرون میریزد و بعد با چیدمانی عجیب و غریب داخل قفسهها برمیگرداند. دیگر بیش از اندازه با کتابها مأنوس شده است. یکی به ما راهکار ارائه دهد تا بین این بزرگوار و کتابها فاصلهای ایجاد کنیم. اگر بنده هم در نهایت صبوری و از خودگذشتگی دوام بیاورم، کتابها دیگر دوام نخواهند آورد.
روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب
۴ اردیبهشت ۱۳۹۹
