:
از پلههای راهرو که به سمت حیاط میرفتیم بابا گفت: درخت گوجهسبزی که تازه کاشتم اولین و تنها میوهاش را داده ، اون هم میخوام عباسآقا بچینه.
از راهروی تاریک عبور کردیم.
در حیاط که باز شد نور شدیدی چشمم را زد و بعد بهشتی کوچک خودنمایی میکرد که تنها من تحتها الانهارش کم بود.
قبلتر بابا خیلی به حیاط نمیرسید، نهایت چند قلم سبزی میکاشت و عصرها به آبیاری آنها مشغول میشد.
اما حالا نه تنها تخت و سایبانِ درخت مو و تاب و گلدانهای رنگی و انواع درختان را در حیاط می.بینید بلکه گیاهان کمیاب استانهای دوردست کشور مثل بادومتره و عناب هم در حیاط جا خوش کردهاند.
من امید و شور و عشق را در وجود بابا میبینم که آن هم در حیاط تجلی کرده است.
و منبع این عشق، کودکی است که این حس ناب از صافی وجودش بی کم و کاست میگذرد، بی ناخالصی
حتی ذرهای.
.
.
روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب
۲ خرداد ۱۳۹۹
