:
بعد از مدتها با عباسآقا رفتیم پارک.
خودمان بیشتر از او ذوق و شوق داشتیم.
کفشهای کوچکش را پایش کردیم و راه افتادیم.
عباسآقا را گذاشتیم وسط چمنها. من هم به تبع فیلمهای هندی با فاصله یکی دو متر ازش نشستم و دستهایم را رو بهش دراز کردم و با چهرهای ملتمسانه گفتم مامان بیااااا بیاااا تاتی کن
عباسآقا اما زیرچشمی، با چهرهای که انگار به سرزمین عجایب آمده باشد، متعجب از دیدن آسمان و درخت و چمن، همان جا که ایستاده بود ، نشست.
چندبار دیگر با پدرش تلاش کردیم راه برود اما هربار ثمری نداشت.
انگار پاهایش را در سیمان کرده باشند هیچ تکان نمی خورد.
از ما اصرار و از ایشان انکار.
بیخیال شدیم.
شروع کردیم به راه رفتن در چمنها، یکباره دیدیم عباسآقا هم دنبالمان راه افتاده و از آنجاییکه زمین شیب داشت کم مانده بود بدود.
به همین سادگی
به همین راحتی
گاهی نباید اصرار کرد.
.
.
روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب
۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۹
