:
ما بیش از آن‌که در خانه با یک انسان مستقل مواجه باشیم، با یک انسان مطلقاً مقلّد مواجهیم. ما در حال حاضر جایگاه وحشتناکی داریم. من و مادر عباس‌آقا دروازهٔ ورود وی به دنیا و دریچهٔ شناختش از عالم وجودیم. اصلاً من و مادر عباس‌آقا دنیاییم. دنیای عباس‌آقا. این موضوع مرا نگران کرده است. من نه تنها تبدیل به معیار انسان و زندگی برای عباس‌آقا شده‌ام بلکه همزمان برای او انسان معیار بوده و نشستنم، خوابیدنم و راه رفتن و حرف‌زدن و تمام عمل‌ها و عکس‌العمل‌هایم برای عباس‌آقا زندگیِ معیار است. جارو را از مادرش می‌ستاند تا جارو بکند. موبایل مرا می‌گیرد و با همکاران خیالی‌اش ساعت‌ها گفتگو می‌کند. بحث می‌کند. هرجا می‌نشینیم، می‌نشیند. کتاب‌ها را به زور از ما می‌گیرد آن‌ها را ورق می‌زند و همزمان چیزهایی زمزمه می‌کند. نماز می‌خواند. قرآن مادرش را با صوتی خاص قرائت می‌کند. تازه هر کتابی هم نمی‌خواند، دقیقا همان کتابی را که ما می‌خوانیم، می‌خواند. من و مادر عباس‌آقا جایگاه وحشتناکی داریم. امیدوارم هرچه زودتر عباس‌آقا استقلال خود را به دست آورده و ما را از این جایگاه وحشتناک و پرمخاطره رهایی بخشد.
روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب
۲ اردیبهشت ۱۳۹۹
پی‌نوشت:
این مکالمهٔ تلفنی با همکارانِ خیالی، خیلی طولانی‌تر از آن بود که بتوانیم این‌جا برای شما به نمایش بگذاریم. ما یک دقیقه از آن را برگزیدیم.
