استاد

این‌جا درمانگاه است.

و ما در انتظار برای پذیرش دکتر اطفال. مادر عباس‌آقا مدام استرس دارد و حتی گاهی از شدت ناراحتی بغض می‌کند. حال مادربزرگ و پدربزرگ عباس‌آقا هم از مادرش بدتر نباشد، بهتر نیست. من هم هرچند ظاهراً حالم از بقیه روبه‌راه‌تر است و با عباس‌آقا و بقیه شوخی می‌کنم و می‌خندم، اما نگرانم. دست عباس‌آقا با اُتو سوخته و کف دستش را سرتاسر تاول پوشانده است. اما عباس‌آقا هرچند مثل شمشیرزن یک دست، دست سوخته‌اش را از شیطنت‌ها و بازی‌ها و کلا دنیایش کنار گذاشته و با فاصله از بدنش بی‌حرکت رو به بالا گرفته اما وروجک‌بازی‌هایش را مثل سابق با دست سالمش پی گرفته و انگار نه انگار که اتفاقی افتاده است. می‌خندد و از این‌ور به آن‌ور می‌دود. باری هم در همین رفت و آمدها جلوی در ورودی درمانگاه زمین می‌خورد. او در لحظه زندگی می‌کند. با دو دست، یک دست و یا حتی بدون دست. وقتی چهره‌اش را می‌بینم، مصیبت پیش آمده را فراموش می‌کنم. دلهره‌ام فرو می‌نشیند و آرامش در عمق جانم جوانه می‌زند.

وی استاد من است. استاد بزرگ زندگی.

پی‌نوشت هم این که جای نگرانی نیست. الان که این متن را نوشته و پست می‌کنم حدود ۲۸ ساعت از حادثه گذشته و همگی بر اوضاع مسلط شده‌ایم. حال استاد هم خوب است. که البته اصلا بد نشد. حال ما بد شده بود. دستش هم زیر نظر پزشک رو به بهبودی است.

روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب

۹ بهمن ۱۳۹۹