آغوش

:

خانه در سکوت عجیبی فرو رفته است.

اتفاقا هر دو هم بیداریم. از صبح آن‌قدر آتش سوزانده و ریخت و پاش کرده‌ایم که دیگر جانی برایمان نمانده.

آسمان ابری، خانه را تاریک کرده و رعد و برق های گاه و بیگاه هم فضا را مخوف تر کرده است.

ناگهان تلفن زنگ می‌زند.

همسرم است.

می‌گوید شب مهمان داریم و خداحافظی می‌کند.

من و عباس‌آقا به هم نگاه می‌کنیم.

به سرعت وارد شلوغ‌ترین اتاق شده و کشوها را مرتب می‌کنم، عباس‌آقا هم با همان سرعت پشت سرم وارد می‌شود، و همان کشوها را بیرون می‌ریزد.

وارد آشپزخانه می‌شوم، من سیب‌زمینی و پیازها را جمع می‌کنم عباس آقا کابینت‌ها را خالی می‌کند.

من جلو می‌روم و یک نفر با توان تخریبی یک گردان پشت سر، تعقیبم می‌کند.

کم کم عصبانی می‌شوم.کمی با تحکم می‌گویم مامان جان بیا با هم مرتب کنیم.

میگوید دَ دَ

نمیدانم یعنی چه اما همان کار خودش را می‌کند.

حدود نیم ساعتی دور خودمان می‌چرخیم، گردان تخریب از من موفق‌تر عمل کرده و خانه ریخت و پاش‌تر شده است.

سعی می‌کنم نفس عمیق بکشم.

چند اسباب بازی جلویش می‌گذارم و بلند می‌شوم به ادامه کار.

مشغول می‌شود.

با خودم می‌گویم بلد نیستی سرگرمش کنی ببین چه آرام و متین نشسته و بازی می‌کند.

بعد از چند دقیقه صدای دلخراشی می‌آید: جِـــررررر

سراغش می‌روم. کتابِ عزیزتر از جانم را پاره کرده. آن هم سه برگش را...

هم عصبانی می‌شوم هم ناراحت.

دلم می‌خواهد داد بزنم که چرا چنین کردی، حتی گریه کنم یا حتی جیغ بنفشی بزنم.

یک لحظه یادم می‌آید صبح برای همسرم مطلبی خواندم:

کودک به اطمینان از این مطلب که والدینش به اندازه کافی قوی هستند تا حتی اگر او از کنترل خارج شود، ایشان بتوانند آرام بمانند، نیاز دارد.

می‌نشینم تا هم قدش شوم.

گفتم مامان خیلی این کتاب رو دوست داشت الان خیلی ناراحتم.

دیدم مثل مداح ها، روضه وار چیزهایی زمزمه کرد و با بغض دستانش را باز کرد که یعنی بغلم کن.

و همدیگر را در آغوش گرفتیم.

محکم.

مثل آن زمان که یکی بودیم.

روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب

۷ اردیبهشت ۱۳۹۹