می بینمش که خسته به سنگی لمیده است
در زیر بار سختی دوران تکیده است
آن سرو خم نگشته ز طوفان و برف و باد
زانوی غم بغل زده پشتش خمیده است
بر گونه های پر ز چروکش حباب اشک
از گوشه های چشمه چشمش چکیده است
روزی به شور و شوق جوانی سپرده دل
امروزه دل ز دلبر و یاران بریده است
آن مرغ عشق نغمه سرایش که میسرود
اینک زتنگی قفس تن پریده است
پیکر تراش خسته تراشیده پیکری
داده حیات تازه و روحی دمیده است
تندیس خاطرات زمان گذشته را
بنگر به سنگ مرده چه نقشی کشیده است
دستی به تیشه داده و دستی به زلف یار
این لحظه را به قیمت جانش خریده است
می بینمش که خم شده گل می نهد به سنگ
این شاخه را به تیشه ذوقش بچیده است
در انتظار بوسه ای از نقش سنگی است
بی شک که طعم بوسه آنرا چشیده است
سر می نهد به سنگ و دل اندر هوای یار
آن قامت کشیده چه خوش آرمیده است
افتاده تیشه اش به کناری و بیصدا
پیکر تراش خسته به مقصد رسیده است