روبروی خانه راهب لوندی هرزه بود
بینوا با هر تقاضا روز و شب در عرضه بود
راهب از این رفت و آمدهای خبط و نابجا
با لوند هرزه گفتا.کجرویها تا کجا؟
مردم اینجا آبرو دارند و تو بی آبرو
حیف از آن لطف خدایی بر تو با این رنگ و بو
هرزه از گفتار راهب در سکوت و بیصدا
ظاهرآ خندید و در دل گریه ها پیش خدا
کای خدای نازنین ای خالق کون و مکان
خسته ام زین زندگی کی بسته خواهی این دکان؟
قصد من زین راه کج هرگز نبوده کجروی
فقر و بدبختی کشانده در ره دریوزگی
نفس شیطانی قوی و روح ایمانی ضعیف
هرزه میگردد در این بیراهه هر پاک و عفیف
آنطرف تر راهب بیچاره با هر ریزه سنگ
عرصه را روزانه گردانیده بر همسایه تنگ
می شمارد رفت و آمد های مردم هم چنان
در ازای هر خطایی ریزه سنگی را نشان
سالیان بگذشت و راهب از فضولیهای خویش
کشته ها را کشته از کج فهمی آیین و کیش
یک شبی دز خواب خوش خود را میان شعله دید
لابلای شعله ها او این ندا را می شنید
گفتنش راهب ز ستاریت پروردگار
کی گرفتی درس از آن و در کجا بستی بکار؟
صد هزاران عیب خود از مردمان کردی نهان
کی خداوندت بمردم از عیوب تو نشان؟
گیرم او را دیده بودی هر شبی با یک کسی
طبل رسوایی زدن کاهد از ان دلواپسی؟
عیب خود پوشاندن و افشای عیب این و آن
بال پروازت ببندد در بلند آسمان
نور جان را نار حسبان می کند اندر وجود
تخم کینه می فشاند در میان تار و پود
بنگر آن همسایه را در اوج و نزدیک خداست
تو چنین در قهقرایی دردت از درمان جداست
او پشیمان از عمل بود و بدرگاه خدا
در سحر گاهان نخوابیدی مگر بعد از دعا
بار سنگین گناهش را دعا بر دوش خویش
فارغ و آسوده اودر راه محبوبش به پیش
تو چه کردی جز دریدن پرده ستر و حجاب؟
یا نمودن بر ملا آن کجرویها نا صواب؟
از تلمبار هزاران ریزه سنگ نا بجا
بار سنگین گناهت بسته راه التجاء
راهب از وحشت سراسیمه پرید از رختخواب
رو بسوی خانه همسایه بی ستر و حجاب
ضربه بر در می زد و دروازه بر وی بسته بود
آری امشب این دکان بر مشتری ها بسته بود
راهب از کرده پشیمان در پی جبران آن
غافل از اینکه اجل بستانده از همسایه جان
از پشیمانی چه سودی این چنین بر سر زدن؟
رویهم بنهادن ریگ و چنین بر هم زدن
کار ما پوشاندن و نادیدن عیب است و بس
ای خوش آنکس عیب خود بیند نگوید عیب کس
طهران 18/4/1390