? ذرهٔ تاجدار #کـرونا از نگاهی دیگر....
? این روزها شاهد ظهور پدیدهٔ ناشناخته ای در جهان هستیم که نام آن را بزعم خود ویروس تاجدار یا همان #کرونا گذاشته ایم!
واقعیت ماجرا اینست که چیزی از این #ذره_تاجدار نمی دانیم و کارها و هنرهایی که از قبل می دانستیم را تکرار می کنیم تا با روش سعی و خطا و در قیاس با تجارب پیشین با این ذره کنار بیاییم.
?جناب #مولانا در این ابیات به اصلی بسیار مهم در زندگی انسان و ارتباط این جهان انسانی با عالم الهی که انسان در آن غایب و بی خبراست، اشاره می کند.
اُسـتُنِ این عالم اِی جان غفلت است
هُوشیاری این جــهان را آفــت است
هوشیاری زان جهان است و چو آن
غالـب آید پَـســت گردد این جــهان
هوشـیاریْ آفـــتاب و حـــرصْ یـــخ
هوشیــــاری آب، وین عالَم وَسَــــخ
زان جهان اندک تَرشّـح می رسد
تا نغُــرّد در جهان حرص و حسد
گر ترشّـــح بیشتــر گردد زِ غــیب
نی هنر ماند در این عالم نه عیب
?دفتر اول #مثنوی ص ۹۴
masnavifingerfood@
? اُستُن: ستون؛ وَسَخ: چرک
?انسان غافلانه و بیخبرانه بر مرکب خیال و اعتبار نشسته و با تازیانه حرص و حسد بر امورات این جهان حکمرانی می کند؛ هر کسی به اندازه حیطهٔ حکمرانی اش چنان با غفلت و بی خبری و استکبار خو کرده که هر کاری را برای تجمیع ثروت و کسب قدرت مباح می داند و چه بسیار بی گناهانی که در این میدان، آبرو و آشیانه و نهایتاً جان و زندگی خود را از دست می دهند.
هر روز در دنیا فقط خبر از دشمنی ها، کینه ها و خونریزی ها می شنویم و خبر از پیشرفت های تکنولوژی در تولید سلاح های مرگبارتر و رقابت افسار گسیخته در تولید آنها، تا اینکه ذره ای ناپیدا تاج بر سر بنام #کرونا پیدا می شود تا بشر مغرور را از ترکتازی و خیالپروری درآورد و خاضع و خاشع کند.
?بقول حضرت #مولانا هر از گاهی اندکی از علم و قدرت کبریاییِ حق از غیب و جایی که بشر از آن غایب است بر این عالم می رسد و همچون آفتاب فروزان می تابد تا یخ هایِ حرص را آب کند و همچون آب چرک های حسد را بشوید.
وحشیگری حرص و حسد آدمی پتیانی ندارد مگر آنکه هر از گاهی قدرت الهی خود را نشان می دهد تا انسان حدود خود را بشناسد و دست از استکبار بردارد و این جهان را ویران نکند و این آدم مغرور، غافلانه نغرّد و نَدَرد.
?البته این ترشح به اندازه ای است که بشر از غفلت دنیا و نفس خارج شود وگرنه اگر بیشتر شود بساط این دنیا جمع خواهد شد!
?با امید سلامت همهٔ بیماران، خاضعانه رو سوی پروردگار می کنیم و از درگاه رحمت بیکرانش می خواهیم تا با ما نه آنچنان که هستیم بلکه آنچنان که اقتضایِ کرامت اوست با ما معامله کند.