دراز کشیده بودم روی سرامیک یخ سالن ، تموم بدنم مور مور شد و پلک ها از سنگینی روی هم می افتاد
نتونستم تحمل کنم
با یه جست سریع خودم رو رسوندم به اتاق ، مثل همیشه طاق باز دراز کشیده بود و یک پیراهن زیر خودش پهن کرده بود و بطری آب کنار دستش بود .
رفتم سمتش و کنارش خودم رو کشوندم روی تخت .
به این فکر کردم که خواب سبکی داره
نفس می‌کشید تند و متداوم .
آروم صورتم رو بردم سمتش ، بوی همیشگی رو میداد
انگار همیشه یک عطر مخصوص داشت
مخصوص خودش
سرم رو گذاشتم روی بازوش و موهام ناخداگاه کشیده شد روی تنش ..
دستاش پیچیده شد دور بازوم و سرم را بوسید .
با خودم گفتم : عشق هم بوی خودش را دارد .
