بهم گفت : تو چرا همیشه رنگ های روشن میپوشی ؟!
گفتم : مگه بَده؟. گفت : نه بد که نیست ولی فکر میکردم دلیل خاصی داره .
نگام رو به سر تا پاش انداختم، حتی جوراب هاشم مشکی بود ! لبم رو جمع کردم و گفتم : عاو ، مشکی پسندی؟
چشاش ریز شد و خندید : نه ، یعنی نمیدونم ، فرقی نداره برام .
خب طبق اطلاعاتی که من داشتم هیچ سوالی بدون دلیل نیست ! حتما به ذهنش رسیده من زیادی آدم سر خوشی هستم و بعد خودش رو عامل سرطان جهان فرض کرده .
نشسته روی نیمکت دست هایش رو قفل کرد و چپکی نگام کرد ! یبار از مو تا زیر گردن و باز از زیر گردن تا موهام نگاه کرد . گفت : بیخیال ، لازم نیست آنقدر هر اعضای صورتت این هوا پُرنگ باشه .
چنان چشم درشت کردم که انگار عجیب ترین حرف تاریخ رو شنیدم ، گفتم : الان این تعریف بود ؟
دستی که انگشتر مارپیچی داشت رو کشید روی صورتش و گفت : یجورایی فراتر از تعریف !
خودم رو جمع و جور کردم بلند شدم ایستادم گوشه مانتو رو گرفتم و پرنسس وار کمی روی زانو هام خم شدم و گفتم : باعث افتخاره که پرنس از من تعریف میکنند!
گوشه آستین مچی ساده ام را گرفت و کشید که بشینم .
خیره شد به فواره وسط حوض محوطه و زیر لب یه چیزی گفت ، گفتم : به نفعته بلند تر صحبت کنی .
برگشت طرفم و گفت : کنار تو بودن شبیه بودن گل سمبل بنفش خوش بو توی گلدون سفالیه ..
من اون گلدون بی رنگم و تو اون گل خوش عطر ...
یه دونه شکلات کوچیک طبق رسم همیشگیم از جیب کناری کیفم در آوردم گذاشتم رو پاش ، گفتم : من که از تعریفات فشارم افتاد ، بزن به بدن شارژ بشی ...
اون روز به بعد دیگه رنگ تیره به تن نداشت .