ویرگول
ورودثبت نام
یادداشت‌های یک ناشناس
یادداشت‌های یک ناشناس
یادداشت‌های یک ناشناس
یادداشت‌های یک ناشناس
خواندن ۶ دقیقه·۱ ماه پیش

رنجِ شیرین - بخش سوم

باز هم سکوت... من دیگر انگار به این وضعیت خو گرفته بودم؛ اینکه در تب و تابِ دیدنش باشم و او حتی لحظه‌ای از روز به من فکر نکند. در این ایام به مشغله‌های درسی‌ام می‌رسیدم. در واقع آنچه به صورت ناخودآگاه انجام می‌دادم این بود که خودم را در کار غرق کنم تا بلکه بتوانم از دست افکارم خلاص شوم. این تنها راه‌حلی بود که می‌توانست مرا از آن رنجی که متحمل می‌شدم نجات دهد، که البته در اغلب اوقات حتی همین راه‌حل هم جواب نمی‌داد.

یکی دو سال به این منوال گذشت. یک شب که خانه‌ی خویشاوندان دعوت بودم برای دو سه دقیقه اینستاگرامم را باز کردم و تصویرش را آن بالا دیدم. استوری‌ای گذاشته بود که نشان می‌داد برای دیدن شهری که من در آن زندگی می‌کردم - و پیش‌تر در موردش با هم بسیار حرف زده بودیم و او را دعوت کرده بودم که برای مسافرت و دیدن مناظر سری به شهرمان بزند - به مسافرت رفته. با آنکه به خودم قول داده بودم دیگر به او پیام ندهم نتوانستم مقاومت کنم و پیامی برایش فرستادم. او هم تقریباً فوری جواب داد و در مکالمه باز شد. این‌بار به نظر می‌رسید که انگار ارتباط بیشتری بینمان شکل می‌گرفت و با هم صمیمی‌تر می‌شدیم. در آن ایامی که در شهرمان بود زیاد در ارتباط بودیم، من به او جاهایی معرفی می‌کردم که ببیند و او هم مرتباً مرا در جریان کارهایش قرار می‌داد و برایم از خودش و مناظری که می‌دید عکس و فیلم می‌فرستاد. آن روزها بسیار خوشحال بودم، چرا که گمان می‌کردم آن رنج‌هایی که کشیده‌ام بیهوده نبوده و بالاخره لذت وصال را تجربه می‌کردم. گویی همه‌ی آن درد و رنج‌ها معنایی داشت، گویی عشق همه‌ی آن زخم‌ها را درمان می‌کرد.

کم‌کم صحبت‌هایمان عمیق شد. به خاطر دارم که شبی در حال صحبت بودیم و من در ادامه‌ی بحثی که در مورد ارتباط خوبش با کودکان داشتیم به او گفتم که خیلی مهربان است. این حرف من بحثمان را عمیق‌تر کرد و او کمی مرا به خود نزدیک‌تر کرد و گذاشت او را کمی بهتر ببینم. از زخم‌هایش گفت و از دلایلی که فکر می‌کرد مادر خوبی نمی‌شود. من هم سعی کردم شنونده‌ی خوبی باشم و دردهایش را تسکین دهم. شبی دیگر از این گفت که چرا فکر می‌کند که دیگر عشق در جوامع امروزی با توجه به تعدد روابط مُرده؛ و از این می‌گفت که بسیار دشوار است در این دوره و زمانه یک "همراه" واقعی پیدا کرد. این شفاف فکر کردن و دیدِ عمیقش به زندگی و روابط انسانی یکی از چیزهایی بود که مرا شیفته‌ی او کرده بود.

یکی دو هفته را به چت کردن گذراندیم تا آنکه باز پیامی که در تلگرام فرستاده بودم را ندید. البته در اینستاگرام با هم در ارتباط بودیم. چند روز همین‌طور باقی‌ماند و مرا به فکر فرو برد. سوالات زیادی در ذهنم شکل گرفته بود. آیا مزاحمش بودم؟ اصلاً ارتباط با من برایش معنایی داشت؟ و اینجا بود که اشتباه بزرگی کردم و با خود گفتم بگذار ببینم هیچ‌گاه او برای ارتباط با من پیش‌قدم می‌شود یا خیر. آخر کدام احمقی انتظار دارد بعد از فقط دو هفته چت کردن، یک خانم برای ارتباط پیش‌قدم شود؟ و او هیچ‌وقت پیش‌قدم نشد... چند روز بعد در اینستاگرام استوری‌ای گذاشتم و او آن را لایک کرد اما آن موقع متوجه نشدم که شاید به نوعی داشت برای ارتباط مجدد به من نخ می‌داد و تلاشش را می‌کرد ارتباط را حفظ کند. خلاصه این ارتباط از هم گسست. همان احساسات دردناک بازگشتند و همان زخم قدیمی سر باز کرد و من ماندم و کوهی از غم که باید تنها به دوش می‌کشیدم.

به خاطر دارم که آن روزها در ارتباطم با خانواده صورتکی بر چهره زده بودم و می‌خندیدم! برای اینکه بتوانم عمق غمی که آزارم می‌داد را پنهان کنم دلقک شده بودم و هر قدر از درون بیشتر رنج می‌کشیدم، بیشتر دلقک‌بازی درمی‌آوردم! البته باید بگویم که خانواده‌ام بسیار حامی بودند و من هم با آنها بسیار صمیمی بودم، اما علتی که این رنج درونی را پنهان می‌کردم این بود که قلباً اعتقاد داشتم که نباید بار غمم را روی دوش انسان دیگری بگذارم. انسان‌ها همه به طریقی رنج می‌کشند و رنج من هم چیزی استثنایی نبود که بخواهم آن را بر دوش دیگری بگذارم. در واقع حتی می‌توان گفت که در مقیاس جهانی و کیهانی، رنجِ من حتی به اندازه‌ی ارزنی هم اهمیت نداشت.

زمان گذشت و من نوعی رخوت و سردی را در احساسم نسبت به زندگی پیدا کردم. چخوف در نمایشنامه دایی وانیا می‌گوید: "زندگی را به طور کلی دوست دارم. اما درباره زندگی شخصی‌ام به خدا قسم هیچ‌چیز جالبی در آن نیست. می‌دانید وقتی که انسان در شبی تاریک در جنگلی می‌رود، اگه شعله‌ی آتش کوچکی از دوردست ببیند، آن‌وقت نه خستگی، نه تاریکی و نه تیغ شاخه‌هایی را که به صورتش می‌خورند احساس نمی‌کند... همانطور که می‌دانید در این ولایت هیچ‌کس مثل من کار نمی‌کند، ولی همیشه دست سرنوشت دست از من برنمی‌دارد. گاه به‌طور قابل تحملی رنج می‌کشم. اما من هیچ نور امیدی در دوردست نمی‌بینم. منتظر چیزی برای خودم نیستم." و این تقریباً آن‌چیزی بود که تجربه می‌کردم. می‌دانید، به گمانم انسان احساس می‌کند، احساس می‌کند و احساس می‌کند؛ تا آنکه دیگر سِر شود... آنگاه است که سراغ عشق می‌رود؛ تا شاید بتواند دمی دیگر "حس" کند. انسان هر قدر هم که دم از عقلانیت بزند، در نهایت به احساساتش زنده است.

در این بازه، همانطور که نسبت به زندگی سرد می‌شدم، فرصتی پیدا کرده بودم تا بالاخره روبرو شوم با درد و رنجی که آن را انکار می‌کردم و نادیده می‌گرفتم. و آنگاه بود که چیزی را یافتم که همیشه در ارتباط با او آزارم می‌داد اما هیچ‌وقت دقیق و عمیق به آن فکر نکرده بودم و حتی متوجه‌اش نبودم. متوجه شدم که در ارتباطم با او، من هیچ‌وقت اهمیتی نداشتم. هیچ‌وقت نبود که او از من بپرسد و سعی کند کمی در مورد من بداند. این همیشه من بودم که بار ارتباط را به دوش می‌کشیدم و شاید هم به همین خاطر بود که اینقدر در این ارتباط برای صحبت به بن‌بست می‌خوردم. گاهی هم احساس می‌کردم که او مانند خانه‌ی زیبایی‌ست که من از بیرون پنجره‌هایش می‌توانم بخش‌هایی از آن را ببینم اما هیچ‌گاه نمی‌توانم وارد آن شوم. انگار با آنکه مرا به خود نزدیک کرده بود، نمی‌گذاشت آن‌قدر که باید به او نزدیک شوم. اینکه او خواسته یا ناخواسته چنین کاری می‌کرد را نمی‌دانم و هیچ‌وقت هم نخواهم دانست، اما به هر حال او در ارتباطمان بسیار منفعل بود. شاید هم اینها همه فقط راه‌هایی بود که به من نشان دهد که علاقه‌ای به این ارتباط ندارد، اما من با برداشت‌های اشتباهم این ارتباط را پیش‌بردم.

حالا دیگر از آن موقع دو سال می‌گذرد. از نظر منطقی پذیرفته‌ام که ارتباط ما نمی‌توانست پیش برود. آخر نمی‌توان به‌زور باعث شد که او نسبت به من احساس داشته باشد! اصلاً زیبایی عشق به همین آزادی است؛ اینکه بدانی فردی وجود دارد که تو را، با وجود اینکه بهتر از تو بسیار وجود دارد، دوست می‌دارد و تو هم همین حس را داشته باشی. اما آیا می‌توانم ادعا کنم که از نظر عاطفی هم با این موضوع کنار آمده‌ام؟ بعید است. انگار هر قدر هم مغزم تلاش کند، قلبم نمی‌پذیرد. به قولِ خودِ او "هر چه مرهم می‌گذارم بند می‌آید مگر؟".

اما اهمیتی ندارد. می‌گذرد... زندگی یک تراژدی بزرگ است، به این خاطر که پر از این شکست‌های کوچک و بزرگ است و در مقابل این شکست‌ها، پیروزی‌ها تقریباً ناچیزند. شاید هنر، ادبیات و کار تنها چیزهایی باشند که بتوانند رنجِ بودن را قابل تحمل کنند. و البته موسیقی... موسیقی شاید تنها چیزی باشد که به بهترین نحو احساسات فعلی‌ام را بیان کند، چون بعید است واژگان از پسش برآیند...


پ.ن: موسیقی‌ای از باخ را آپلود کرده‌ام که به بهترین نحو بیان کننده‌ی احساساتم است. امیدوارم که برای شما هم زیبا باشد.

رنجروابط انسانیعشقزندگیمعنای زندگی
۰
۰
یادداشت‌های یک ناشناس
یادداشت‌های یک ناشناس
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید