سالها فکر میکردم اگر واقعا عاشق کسی باشیم نباید حتی فکر زندگی بدون او برایمان ممکن باشد، اما میدیدم حتی زمانی که احساس میکنیم انتخاب درستی کردهایم، نه فقط توانایی زندگی بدون او بلکه با کسی جز او را نیز داریم.
این قضیه نگرانم میکرد که شاید آن شخص انتخاب درستی نیست و یا عشقی که آن میان است حقیقی نیست.
اما امروز باز هم جواب را در میان کلمات یافتم!
آنجا که اروین د یالوم از زبان نیچه گفت: " برای ارتباط واقعی با یک فرد، ابتدا باید با خود مربوط شد. اگر نتوانیم تنهاییمان را در آغوش کشیم، از دیگری به عنوان سپری در برابر انزوا سود خواهیم جست. تنها زمانی که فرد بتواند همچون شاهین - بینیاز از حضور دیگری- زندگی کند، توانایی عشق ورزیدن خواهد یافت. تنها در این صورت است که بزرگ شدنِ دیگری برایش مهم میشود. پس اگر فردی نتواند از یک زناشویی دست بکشد، آن زناشویی حکم مجازات را خواهد داشت." *
حال میدانم زمانی به حق کسی را دوست دارم که با اختیار و نه از روی نیاز انتخابش کردهام و در کنار او احساس آزادی میکنم.

*کتاب وقتی نیچه گریست _ اروین د یالوم