با یک حساب سرانگشتی با احتساب اوقات خواب و با خوش خیالی و بدون آشفته حالی 36500 روزمهمان سفره حیات هستیم و با چمدانی پر و یا خالی راهی سفری بی بازگشت خواهیم شد، چه بخواهیم چه نخواهیم همه در راهیم و با هفت هزار سالگان سر به سر، به قول معروف دیر و زود دارد ولی سوخت و سوز ندارد.
یک دو دو تا چارتای ساده خوار و بار مصرفی مهمانی بر سر خوان روزگار برای هر نفر را معلوم می کند از قرار: 70 عدد گوسفند با دنبه نه سنگین نه سبک، 4000 عدد از انواع ماکیان، 3000 تا ماهی و انواع آب زی، 2000 کیلو برنج و حبوبات و سبزی ها، چند هزار لیتر آب هم روش، و دست آخر زنی و زندگی و یا شوهری و بچه، آخر که چه؟واقعا از کجا آمده ام، آمدنم بهر چه هست،به کجا می روم آخر به چه پایان سفرم.
پیر هرات گفته کودکی به پستی، جوانی به مستی، پیری به سستی، پس کی خدا پرستی. به نقل از رباعی سرای خفته در نیشابور، چرا این جام لطیف که نشان مهر عقل آفرین را بر پیشانی جان دارد ناگهان به دست روزگار بر زمین می خورد و خاک می شود، حدفاصل خاک تا خاک و در این بازه زمانی این لطیفه آن جهانی و جام جم مهربانی فقط باید بازگو کننده احوال ملک دارا باشد و در این دوره 10 هزار ساله هیچ نقشی به عهده ندارد، حکمت آن حکیم ازلی و ابدی چه می شود، نشانی گوهر وجود انسان را گمشدگان لب دریا که نمی دانند،پیر مغان هم شبانه به خاطر تاریکی شب و کورسوی نور شمع فقط مشکل را تاییدمی کند و این معما همچنان حل نشده باقی ماند دست آخرجام باده به دست لبخندی زد و با نگاه عاقل اندر سفیه، در پاسخ به این سئوال که پیدایش دل مربوط به چه زمانی است گفت وقتی که آسمان بنا شد و باز مشکل دو چندان شدکه چتر آسمان کی بر سر زمین باز شدو زندگی آغاز، سر درد و سیاهی رفتن چشمم می گوید دیگر بس است، این پراکنده گویی تا چند و ناگاه لسان الغیب گفت: عاشق شو ار نه روزی کار جهان سرآید، ناخوانده نقش مقصود از کارگاه هستی...