
باسم رب
شما را نمیدانم... اما من، وقتی با کوهی از کارهای عقب مانده رو به رو میشوم که نمیدانم اول کدام را انجام دهم، همه را کنار میزنم، پشت لپ تاپم مینشینم و مینویسم! مهم نیست چه، مهم این است که قدری بنویسم. یا حتی به پیاده روی میروم و مسیر همیشگیام را گز میکنم. بدون اینکه حتی یک لحظه به کار های روی زمین ماندهام فکر کنم. خب، میتوان گفت این موضوع ریشه در در این اعتقاد دارد: "هیچ کاری آنقدر ها هم ضروری نیست که وقتی برای خلوت کردن نداشته باشی" مخصوصا اگر دیدی همهی کارهایت خیلی ضروریاند، بدان هیچ کدام ضروری نیستند، این تویی که درگیر روزمرگی شدهای و نمیفهمی چه کاری مهم است و چه کاری نیست. پس نیاز به یک مرور داری، مرور خود...
دروغ چرا؟ عمیقا دوست داشتم این قاعده را در مورد هزینه هایم هم رعایت کنم. یعنی وقتی میدیدم آنقدر خرج دارم که نمیدانم باقی مانده پولم را برای کدام بگذارم، بزنم زیر همه چیز و زنگ رفیق رفقایم بزنم و بگویم "همه تان شام مهمان من!" و خلاصه آن ته مانده جیب م را خرج مرام و معرفت کنم و بعد بنشینم برای این دخلِ پاک و صاف، فکری نو در اندازم. اما امان که اصلا چیزی ته حسابم نمی ماند که برای هزینه هایم اولویت بندی کنم!!! یعنی اصلا قبل از اینکه من زنگ رفیق رفقا بزنم، با همان حالت دخلِ پاک و صاف رو به رو هستم که مرا وادار به در انداختن فکری نو میکند! حال بماند که هیچ کس با فکر نو در انداختن چیزی عایدش نشده که من دومی باشم. والا با این درآمدی که من دارم، غیر از این هم نمیتوان انتظار داشت. تمام حقوقی که من دریافت میکنم، خرج سیگار و بنزینِ ماشینم و اجاره خانهام میشود. حال اینکه من اصلا سیگار نمیکشم و ماشینی ندارم و در منزل پدرم سکونت دارم، در کفاف دادنِ درآمدم بی تأثیر نیست.
حتی دوست داشتم در رابطه ام با اطرافیان نیز همین رویه را پیش بگیرم. یعنی وقتی میدیدم دلم برای هرکسی که نامش را در ذهنم میآورم تنگ شده و دوست دارم تمام آنها را سفت در آغوش بگیرم، همه را فراموش کنم و خودم را بیتفاوت جلوه دهم. اما این هم محقق نمیشود. چرا که بر خلاف کارها و هزینه هایم که متعدداند، دل تنگی هایم مخاطب واحدی دارند و من دیگر مجبور به انتخاب نیستم. مجبور به انتخاب نبودن خوب است مگر اینکه مختار به انتخاب هم نباشی. و این یعنی حال من، که با یافتن مقصود واحدی، هیچ طریقی بدان نمییابم که نمییابم که نمییابم...
پ.ن1: به نظر خودمم اولین تلاشم برای عاشقانه نوشتن خنده دار بود :) ولی خب حداقل اون بند دومش خوب شد :)
پ.ن2: عکس نه از منه، نه ربطی به متن داره فقط ازش خوشم اومد!