دیگه به تنهایی عادت کردم. قبلا یه گوشه کز کردن و دوست نداشتم ولی حالا شده کارم. میرم تو اتاقم و ساعت ها بدون هیچ حرکتی زل میزنم به سقف. چقدر از سکوت بدم میومد. الان خودم شدم یه آدم منزوی که با کسی حرف نمیزنه حتی دیگه جواب دوستامم به زور میدم. اوایل حس خفگی داشتم. انگار یه چیزی تو گلوم گیر کرده بود و راه تنفس و بسته بود ولی حالا به همون اندازه هوام راضیم. فقط کافیه بهش فکر کنم همون نفس کشیدنم یادم میره=)
